Músin Magnús

2009 - Er það eitthvað?

2009-01-16T19:29:00.014Z

Nú þegar árið 2008 hefur verið gert upp þá er ekki úr vegi að líta fram á við og kanna hvað árið 2009 hefur upp á að bjóða.

Svo virðist reyndar sem að plata ársins sé þegar komin út sbr. Forkinn. Þessi sveit hefur reyndar ekki enn náð að heilla Pallason upp úr skónum en nýja platan er þó komin í hlustun og hljómar vel. Geri þó ekki ráð fyrir að hún nái inn á topp 10 þetta árið.

Á næstu vikum er svo eitt og annað bitastætt að detta inn. Vinir mínir í Franz Ferdinand eru að fara að koma með plötu núna í lok janúar. Heyrist þeir vera í sama fíling og á síðustu plötum, kannski komið aðeins meira rafmagn í spilið en annars er þetta bara tónlist sem fær mann til að dansa með löppunum. Þykir nýja lagið reyndar með því betra frá strákunum.

Antony and the Johnsons eru svo að detta inn með skífu. Bíð fremur spenntur eftir henni þar sem flest sem Tony hefur komið nálægt upp á síðkastið er gríðargott, sbr Hercules and Love Affair , Michael Cashmore ...

Í janúar má svo nefna A.C. Newman (söngvara New Pornographers) og Andrew Bird sem hefur verið að gefa út glimrandi skífur upp á síðkastið. Af öðrum einyrkjum má nefna M. Ward sem setur sinn grip í hillur í febrúar. Hér er nýjasta smáskífan hans.

Kanadamenn munu ekki láta sitt eftir liggja þetta árið. Töluvert hefur verið hæpað um hljómsveitina Bruce Peninsula . Gripurinn er kominn í hús og hér er á ferðinni ein af þeim plötum sem vinnur á við hverja hlustun. Þetta er einhvers konar blanda af Tom Waits, Polyphonic Spree og dass af indí. Lagið Inside/Outside í uppáhaldi. Aldrei að vita nema að þetta endi á listum í lok ársins.

Wolf Parade klanið er svo að koma með a.m.k. tvær plötur á árinu. Handsome Furs (Dan Boeckner, önnur söngpípa WP ásamt Spúsu) ríða á vaðið í febrúar með Face Control og Swan Lake (Spencer Krug, hin söngpípa WP ásamt félögum) fylgja svo í mars. Veit ekki hvort að þetta sé of mikið af WP á svona stuttum tíma.

Decemberists detta svo inn með skífu í mars. Fannst þau satt besta að segja vera orðin fremur einhæf á síðustu plötu en miðað við nýjasta lagið þá er þetta eitthvað.

Af öðrum má nefna

Mozzerinn – „Years of refusal“. Snertir alltaf taugar kappinn. (feb)

Royksopp – Junior. Fínt nýja lagið. (mars)

The Boy Least Likely To – Detta inn með plötu í mars. Síðasta plata var þrusugóð og eftirvæntingin því nokkur.

Depeche Mode - Sounds of the Universe. Hrikalegur titill en alltaf spenntur að heyra nýtt efni frá DM. (apr)

Tortoise – Alltaf traustir. Nýtt efni í apríl.

Svo auðvitað fullt af einhverju sem maður hefur aldrei heyrt um áður.

Eftirminnilegustu plötur ársins

2009-01-06T14:32:00.005Z

Ég á ekki auðvelt með að kvantumera tilfinningar mínar, því get ég ekki farið að dæmi Einsa Pallasonar og sett upp svona fínan lista af topp 20 síðasta árs. Ég ætla hins vegar að gera tilraun til að minnast á nokkrar plötur sem ég keypti á síðasta ári og hafði ánægju af. Þær eru hér taldar upp í handahófskenndri röð. Allar þessar plötur keypti ég á vinyl, fyrir utan þá fyrstu.

Vampire Weekend - samnefnt
Ungu strákarnir úr Columbia með hressilegt, afríkskt skotið raggea popp. Vel ígrundað og grúví. Búa nú í Brooklyn, nafli tónlistaralheimsins um þessar mundir.

Sharon Jones - 100 days, 100 nights
Díva ársins. Soul eins og það gerist best, grúví og glamúr. Hafði einnig töluvert gaman af Duffy í soul flokknum, það má koma hér fram.

Dengue Fever - Venus on Earth
World music plata ársins. Sungin jafnt á ensku og kambódísku. Gleðilegt popp sem fær litlu tá til að dilla sér.

Fleet Foxes - samnefnt og Sun Giant EP
Gáfumannaplata ársins.

Hercules and Love Affair
Diskó plata ársins. Tókst það sem Páli Óskari tókst aldrei, þ.e. að taka hommalega rödd Anthonys og spila hana yfir þrusu diskó bíti án þess að það hljómaði einsog karaókí dauðans. Frá Brooklyn, nema hvað.

Calexico - Carried to Dust
Frábær endurkoma þessarar vanmetnu sveitar. Hér blandast saman fyrirtaks indí og mexikósk áhrif svo maður getur ekki annað en látið hugann reika á suðlægari staði.

MGMT - Orcular Spectacular
Enn eitt Brooklyn bandið. Stuð á hormónum, glamúr og gellur. Partýplata ársins.

The Last Shadow Puppets - The Age of the Understatement
Hressilegt 60s skotið popp rokk, trukk og díva. Sandy Shaw hitti Ian Dury. Glæsilegt hliðarspor, og kannski á það bara einmitt að enda þar.

Gömlu-plötu-kaup ársins:
Neil Young - Harvest
Fékk þessa vinyl plötu notaða í Englandi í sumar. Þrátt fyrir undarlega anmarka með sándið í upphafi þá sýnir þessa plata svo sannarlega yfirburði vinylsins. Lagasmíðarnar eru líka ótrúlegar og skil ég ekki hvernig ég gat farið á mis við hana fram að þessu.

Hvað segja rýnendur?

2008-12-26T06:01:00.002Z

Svona til gagns og gamans þá tók ég saman topp 20 lista nokkurra vel valdra blaða/vefrita og bjó til einhvers konar heildarlista yfir topp 20 plötur ársins. Þarna eru m.a. Pitchfork, NME, Q, Stereogum, Rolling Stone ... Alls 12 stykki. Til gamans má geta þess að platan í toppsæti Einsa Pallasonar lendir í 38 sæti á þessum lista. Hér er svo auðvitað þrælgaman að sjá álfaguttana í Sigur Rós á lista.

1. Fleet Foxes - Fleet Foxes
2. TV On The Radio - Dear Science
3. Portishead - Third
4. Vampire Weekend - Vampire Weekend
5. Lil Wayne - Tha Carter III
6. Bon Iver - For Emma, Forever Ago
7. Kings Of Leon - Only By The Night
8. MGMT - Orcular Spectacular
9. Deerhunter - Microcastle / Weird Era Cont.
10. Glasvegas - Glasvegas
11. Girl Talk - Feed The Animals
12. She & Him - Volume One (Merge)
13. Sigur Rós - Með suð í eyrum við spilum endalaust
14. Coldplay - Viva La Vida Or Death And All His Friends
15. No Age - Nouns (Sub Pop)
16. Santogold - Santogold
17. Bob Dylan - Tell Tale Signs:The Bootleg Series Vol. 8
18. The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement
19. Nick Cave & The Bad Seeds - Dig!!! Lazarus, Dig!!!
20. My Morning Jacket - Evil Urges

Áramótauppgjör 2008 - Einsi Pallason

2008-12-12T19:11:00.005Z

Enn er maður nánast að drukkna í skrifum fyrir Músina, en það tókst þó að koma listanum í loftið fyrir árið 2008. Ekkert sérstakt ár í rauninni og listinn því bara upp á 20 sæti þetta árið. En það er auðvitað kreppa og hún hefur áhrif á lista eins og annað.

20-11
20. Death Cab for cutie - Narrow Stairs
19. No Age - Nouns
18. Hot Chip - Made in the dark
17. Pete and the pirates - Little Death
16. Born Ruffians - Red, Yellow and Blue
15. Vampire Weekend - Vampire Weekend
14. Fleet Foxes - Fleet Foxes
13. Plants and animals - Parc Avenue
12. Portishead - Third
11. MGMT - Oracular spectacular
10-1
10. Deerhunter - Microcastle
9. Islands - Arm's Way
8. British Sea Power - Do you like rock music?
7. Cut Copy - In ghost colors
6. The Rural Alberta Advantage - Hometown
5. Wolf Parade - At Mount Zoomer
4. Stephen Malkmus - Real emotional trash
3. Hercules and love affair - Hercules and love affair
2. Tv on the radio - Dear Science
1. The Walkmen - You and me

Áramótauppgjör 2007 - EFP

2007-12-26T11:37:00.000Z

Þar sem maður hefur verið mjög upptekinn við skrif á Músina þá leit ekki út fyrir að listinn kæmist í loftið þetta árið. En það hafðist með aðstoð puttanna. Hér kemur það sem stóð upp úr árið 2007 að mati EFP.

Erlendar:
30-21
30. Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga
29. White Rabbit - Forth Nightly
28. Shins - Wincing The Night Away
27. Interpol - Our Love to admire
26. Caribou- Andorra
25. Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala
24. Handsome Furs - Plague Park
23. Liars - Liars
22. The good the bad and the queen - S/T
21. Justice - Cross
20-11
20. Winterpills - The Light Divides
19. Explosions in the sky - All of a sudden I miss everyone
18. Modest Mouse - We were Dead before the ship even sank
17. Bishop Allen - The broken string
16. Blonde Redhead - 23
15. The Twilight Sad - Fourteen Autumns & Fifteen Winters
14. Iron and Wine - The Shepherds Dog
13. Feist - Reminder
12. Kevin Drew - Spirit If
11. Okkervil River - Stages Names
10-1
10. Pinback - Autumn of the Seraphs
9. The Besnard Lakes - Besnard Lakes are the dark horse
8. Menomena - Friend and foe
7. Deerhoof - Friend opportunity
6. Radiohead - In Rainbows
5. Arcade Fire – Neon Bible
4. Band of horses - Cease to begin
3. Of Montreal - Hissing fauna , are you the destroyer?
2. The National - The Boxer
1. Battles - Mirrored

Innlendar

5. Sprengjuhöllin - Tímarnir okkar
4. Benny Crespo's Gang - Benny Crespo's Gang
3. Skátar - Ghost of the Bollocks to Come
2. Mugision - Moogiboogie
1. Hjaltalín - Sleepdrunk Seasons

Annars gleðilegt ár og jól.

Saga af tveimur turnum

2007-06-08T23:52:00.000Z

Ég hef áður fjallað um þáttinn Later með Jools Holland sem er sýndur á BBC. Í kvöld voru gestir þáttarins m.a. Paul McCartney og Björk. Það er merkilegt að á undanförnum misserum þegar ég hef horft á þáttinn þá hafa gestir þáttarins komið frá öllum heimshornum, t.d. Mexikó, Brasilíu og ýmsum löndum Afríku, en samt aðallega Bretlandi og Bandaríkjunum. Ég hef ekki séð neina frá Hollandi, Danmörku, Ítalíu, Þýskalandi, Portúgal né Finnlandi, eða öðrum Evrópulöndum utan Bretlands ef því er að skipta. En í annað skipti á nokkrum mánuðum er þarna íslenskur flytjandi, sá fyrri var náttúrulega Sigur Rós. Jools er greinilega aðdáandi Íslands (enda sagðist hann hafa komið hingað í frí fyrir tveimur árum og líkað vel). Sannarlega Haukur í horni þar.

En ég ætlaði að tala um þáttinn í kvöld. Paul var aðal númerið eins og nærri má geta. Hann tók nokkur lög af nýju plötunni sinni. Það fyrsta sem sló mann var hversu staðnaður kallinn virtist vera. Þetta var 100% bítlapopp, bara 40 árum of seint. Textarnir voru svona nokkurn veginn "come dance with me, yeah yeah" og "I missed the train, I'll see you later, yeah yeah yeah". Æi, hvað manni fannst þetta þreytt.

Björk fékk þann heiður að vera númer 2. Hún tók 3 lög. Fyrst var Earth Intruders, þá gamalt Anchor Song. Hún endaði svo á Declare Independence, sem er áskorun á Færeyinga um að lýsa yfir sjálfstæði. Ég hef aldrei verið mikill Bjarkar aðdáandi, og verð það seint. En verð þó að segja að hún skákaði gamla kallinnum algjörlega. Skák og mát. Líflegur flutningur, hátækni hljómtæki, vel frambærileg kvenna brasssveit og alles. En það sem mér fannst samt merkilegast var að í Declare Independence þá kom Paul gamli í mynd þar sem hann sást dilla sér í takt og klappaði hressilega í lokin. Rifjaðist þá upp fyrir mér að Paul sjálfur flutti lag um sjálfstæðibaráttu á sínum mektar árum. Hann hvatti þá Norður Íra til að lýsa yfir sjálfstæði, eða réttara sagt Englendinga (og Skota og Welsara) til að leysa þá undan sínu einoki í laginu "Give Ireland back to the Irish". En þótt Paul hafi horfið af þeirri pólitísku braut og söngli nú bara texta sem ekki einu sinni Nylon myndi dirfast að flytja (jafnvel þótt þeirra markhópur séu 10-14 ára stelpur), þá er maður þó alla vega stoltur af því að vita að Björk muni aldrei leggjast svo lágt. Já, það eru enn til listamenn sem standa fast á sínu. Hið besta mál.

500 mílur

2007-03-17T00:33:00.000Z

(I'm gonna be) 500 Miles með The Proclaimers er án efa eitt besta popplag sem nokkurn tíma hefur verið samið.

Dara dadda, dara dadda, dara dadddaradaaddara da.

Þetta viðlag bara límist inn í hausinn á manni. Það lífgar upp á hvert partý, á vellinum, í útilegum, hvar sem er er það ávísun á að stuð og gleði er í vændum.

Nú er komin ný útgáfa af þessu lagi. Í tilefni af Red Nose Day í Bretlandi, grínsistar að safna fé fyrir börn í Afríku, hefur nú verið gerð ný útgáfa af þessu lagi. Þeir sem koma við sögu í þessari útgáfu sem er að frumkvæði Peter Kay, eru m.a. Lou og Andy úr Little Brittain og svo að sjálfsögðu, sjálfir Proclaimers. Í vídeóinu koma svo fyrir mörg önnur kunnugleg andlit, m.a. helstu skemmtikraftar Breta, selebs eins og David Beckham, og svo ódauðlegar persónur eins og Bob the Builder og Pósturinn Páll (en ekki kötturinn Njáll).

Lagið er nú fáanlegt á iTunes í Bretlandi, en verður gefið út á smáskífu í Bretlandi eftir helgi. Vill einhver veðja gegn því að það toppi vinsældarlistann þar í landi? (Það er búið að seljast í 15 þúsund eintökum á 2 klukkustundum þegar þetta er ritað.) Hlustið á útvarpið, það verður á bylgjunum hér á landi fyrr en síðar. Þetta verður eflaust líka komið í youtube innan skamms. Þetta er bara svo frábært lag.

Eins og Andy sagði - Don´t like it

Meðmæli vikunnar

2007-02-13T14:22:00.000Z

Mika - Life In Cartoon Motion
Afar einföld leið til að komast í gott skap...

Badly Drawn Boy - Paradiso Amsterdam 31 janúar 2007

2007-02-02T15:40:00.000Z

Þar sem ég sá fram á að missa af Pétri, Birni og Jóni á Klakanum þá voru keyptir miðar á Badly Drawn svona sem sárabætur. Hef reyndar ekki mikið hlustað á kappann síðustu árin, datt út eftir About a Boy plötuna. Náði mér þó í nýja gripinn (Born in the UK) og, jahh, ekki þykir mér hún neitt sérlega spennandi. En hann er þekktur fyrir að vera með fína díalóga milli laga þannig að það stefndi í fínt kvöld.

Strákurinn var mættur með 4 manna band og lopahúfu, einnig vænan skammt af alkóhóli í skrokknum. Hann spilaði t.d píanóstefið úr vitlausu lagi í upphafslagi tónleikana. Byrjað var á að klára nýjustu plötuna, svo tók hann lög af hinum og þessum plötum. Silent Sigh var hápunktur tónleikanna, enda af hans bestu plötu, About a Boy. Hann spilaði eflaust um 20 lög þetta kvöldið, nokkur tók hann einn á kassann með gítarnum, svo með mismörgum úr bandinu. Svo sem ekki mikið um tónleikana að segja, þetta var bara þokkalegt. Held reyndar að gaur sem stóð fremst og kom alla leið frá Birmingham til að berja strákinn augum hafi verið gríðarsáttur. Strákurinn fær 6.0.

Eftir stóra tónleika á Paradiso þá byrja yfirleitt tónleikar í minni sal í kjölfarið. Þetta kvöldið voru það Eagle Seagull sem tróðu upp. Ég fékk svona svipaða tilfinningu og þegar að ég sá Stellastarr í fyrsta skiptið við upphafstónana. Þótti þetta bara stök snilld. Í stað Amöndu var komin stúlka á rafmagnsfiðlu, svo var það Stefán Pálsson sem sá um sönginn. Alla vega einhver mjög líkur honum.
Eftir annað lagið var stefnan tekin á sölubásinn til að versla disk. Þegar þriðja lagið hafði hljómað var reyndar smám saman farið að koma í ljós að þetta var eiginlega samsull af Franz, Hot Hot Heat með vænum skammti af ætís. Óld nús. En alltaf gaman að sjá eitthvað nýtt þó.

Isobel Campbell og Mark Lanegan - Paradiso Amsterdam, 28 janúar 2007.

2007-02-02T14:55:00.000Z

Mér hefur lengi langað að bregða mér á tónleika á þessum rómaða stað í Amsterdam. Reyndar hafa nokkrar tilraunir verið gerðar. Náði m.a. að mæta degi of seint á Múm tónleika eitt skiptið.

Við náðum að mæta á réttum degi og þokkalega á tíma í þetta skiptið. Spennan var nokkur fyrir giggið, platan ansi góð og þarna innanborðs tveir einstaklingar sem eiga rótgrónar rætur í tónlistarfortíð minni. Isobel auðvitað í Belle og Seb á sínum tíma og gaddavírsbarkinn Mark kyrjaði I nearly lost you ásamt því að hafa m.a. stoppað í Queens of the stone age og gefið út slatta af sólóplötum.

Á Paradiso er desibilamælir. Rétt fyrir tónleikana sýndi mælirinn um 89 db. Það segir kannski sitt um þessa tónleika að mælirinn fór ekki mikið yfir 95 desíbilin. Lágstemmt og kósí svona á sunnudagskvöldi. Þau rúlluðu í gegnum megnið af plötunni, eins komu þarna eigin lög inn á milli. Var að vonast að Mark skellti sér í Screeming Trees gallann sinn, hann klikkaði á því. Hollendingarnir voru í gríðarlegu kjaftastuði þetta skiptið, stundum svo að maður varla heyrði í krúttinu henni Isobel. Hún fór einmitt að hlæja vegna kliðs í einu laginu, oftar en einu sinni. Held reyndar að Isobel hafi reykt eh sterkara en Malboro fyrir þessa tónleika. Hún var alltaf að gleyma sér, byrja of seint eða snemma og hlæja og ruglast. Allt voða krúttlegt samt. Mark sagði sem minnst, stökk varla bros en söng eins og engill. Ótrúleg rödd í þessum kappa, ein sú magnaðasta á markaðnum í dag. Hollendingarnir þorðu ekki annað en að halda kjafti þegar hann byrjaði að syngja.

Í heildina ekkert spes tónleikar, Isobel ekki alveg að virka og ekki mikil geislun af bandinu. Eins og þau væru að spila saman í fyrsta, ja kannski annað skitpið. Mark var maður kvöldsins, markmaður. Einkunn: 6.7.

Nýjasta nýtt - Menomena

2007-01-24T10:27:00.000Z

Langaði bara að benda á hana þessa
http://barsukmusic.blaireau.net/menomena/

Áramotauppgjör 2006

2006-12-31T13:04:00.000Z

2006 hefur ekki verið eins gjöfult og síðustu ár, það verður bara að segjast. Á þessum síðasta degi ársins er þó vert að líta aðeins til baka og minnast á nokkrar plötur og tónleika sem eru eftirminnileg frá þessu ári.

Fyrst er hér listi yfir nokkrar plötur sem ég hlustaði á á árinu og nenni ennþá að setja undir geislann af og til (í handahófskenndri röð):

Belle and Sebastian - The Life Persuit
Jenny Lewis with The Watson Twins - Rabbit Fur Coat
Isobel Campbell and Mark Lanegan - Ballad of the Broken Seas (þrátt fyrir frekar neikvæða umfjöllun mína áður um þessa plötu þá verð ég að viðurkenna að hún er eiginlega bara skratti góð eftir allt saman)
Peter Bjorn & John - Writer's Block
Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not
The Fratellis - Costello Music
I'm From Barcelona - Let Me Introduce My Friends

Tónleikaárið var frekar klént í samanburði við fyrri ár. En þessir stóðu uppúr:

Sufjan Stevens í Fríkirkjunni - bestu tónleikar ársins!
Morrisey í Höllinni - ultimate cool
Badly Drawn Boy á Manchester - músikin kannski að dala, en sem performer eru fáir betri
Roger Waters í Egilshöll - gamli kallinn klikkar ekki
Belle and Sebastian á Nasa - stuðtónleikar ársins
Keiser Chiefs á Airwaves - besta af því sem eftir er

Óska öllum gleðilegs árs!

Árslistinn 2006 - EFP

2006-12-18T19:43:00.000Z

Hér kemur listinn fyrir árið 2006. Leist satt best að segja ekki á blikuna þegar ég settist niður með hnjánum og hlustaði með eyrunum. Árið fór hægt af stað en snilldin kom með haustinu. Af þessum 30 listamönnum hér að neðan hafði ég heyrt um 13 í byrjun árs. Kenni öllum þessum mp3 bloggum, netvörpum og mæspeisum, eh um. En hér kemur þetta:

30-21
30. Cursive - Happy Hollow
29. Belle and Sebastian - Life Pursuit
28. Ratatat - Classics
27. Love is all - Nine Times That Same Song
26. Bound Stems - Appreciation Night
25. Beirut - The Gulag Orkestar
24. Jim Noir - Tower of Love
23. Phoenix - It's Never Been Like That
22. Junior Boys - So This is Goodbye
21. Destroyer - Destroyer´s Rubies
20-11
20. Chin Up Chin Up - This Harness Can't Ride Anything
19. Tap Tap - Lanzafame
18. Peter Bjorn and John - Writer's Block
17. Knife - Silent Shout
16. Grizzly Bear - Yellow House
15. Camera Obscura - Let's Get Out of This Country
14. Tapes 'n Tapes - The Loon
13. Liars - Drum's Not Dead
12. Sunset Rubdown - Shut Up I'm Dreaming
11. Baby Dayliner - Critics Pass Away
10-1
10. Islands - Return to Sea
9. Mates of State - Bring It Back
8. Midlake - The Trials of Van Occupanther
7. Hot Chip - The Warning
6. Annuals - Be He Me
5. Band of Horses - Everything All the Time
4. Decemberists - The Crane Wife
3. Im from barcelona - Let Me Entroduce You to My Friends
2. M. Ward - Post War
1. Tv on the Radio - Return to Cookie Mountain

Af tónleikunum hefði í raun dugað mér að sjá eina, Sufjan Stevens. Alveg hreint ótrúlegt kvöld.

En gleðilegt árið!

Efnilegt

2006-09-26T15:27:00.000Z

Án frekari orðalenginga, nokkrar efnilegar:

Annuals (brother)
Someone still loves you Boris Yeltsin
Snowden
Bound Stems

Allt í lagi, bless.

Sonic Youth og YeahsYeahYeahs í Brooklyn

2006-09-15T18:26:00.000Z

Sonic Youth og Yeah Yeah Yeahs spiluðu í hverfapartí í Brooklyn þann 12. ágúst. Vegna leti, ómennsku og mikilla anna hjá ritstjórn músarinnar þá hefur farið frekar hljótt um þessa tónleika fram að þessu. Tónleikarnir voru haldnir í McCarren Park Pool sem er risastór, yfirgefin útisundlaug. Yfirvöld í NY hafa verið í vandræðum með þennan stað í nokkurn tíma, sundlaugin hefur ekki verið í notkun lengi og verið hægt og rólega að drabbast niður. Núna í sumar ákváðu Brooklyn búar að nýta sundlaugina til tónleikahalds og hafa verið með reglulega tónleika þar. Þessi staður er alger snilld, án efa einn besti útitónleikastaður sem ég hef farið á. Í stuttu máli sagt þá voru tónleikarnir frábærir. Sonic Youth fóru á kostum og skemmtu sjálfum sér og öðrum. Lagalistinn var aðallega nýleg lög en þau tóku nokkra eldri slagara, grófu meðal annars upp lag frá '81 fyrir uppklappið þar sem Thurston greyið þurfti að hafa textann á blaði. Karen O. var fremst í flokki Yeahx3 og hún var vægast sagt rosaleg. Þau spiluðu lagið Art Star og öskrin í henni urðu til þess að hljóðkerfið skalf og nötraði. Ótrúleg rödd í manneskjunni. Yeahs spiluðu næstum öll lögin af Show Your Bones og gott safn af eldri lögum, bæði af Fever To Tell og af EP meistaraverkinu Master. Brillíant tónleikar, frábær stemming og yndislegur tónleikastaður.

Now My Heart is Full

2006-08-13T23:16:00.000Z

Topp 3 af flottustu mönnunum í bransanum eru á mínum dómi þeir Frank Sinatra, Bryan Ferry og Morrissey. Ég hef átt þess kost að sjá tvo þá síðarnefndu á sviði áður, báða í Radio City Music Hall í NY, en því miður fór Stjórnarformaðurinn á sinn síðasta fund áður en ég hafði tækifæri á að hitta hann.

Morrissey en yngstur og enn að framleiða gæða efni. Kappinn kom sá og sigraði í Höllinni í gær. Ýtursvöl framkoman, fullkomið vald á flutningi og röð af slögurum sem fáir geta betrumbætt tryggðu góða skemmtun. Hver sem getur byrjað tónleika sína á How Soon is Now, First of the Gang to Die og You Have Killed Me er öfundsverður. Morrissey hefur ávallt átt þá lukku að starfa með hæfileikaríkum tónsmiðum. Samstarf hans við Johnny Marr var án efa eitt það besta í tónlistarsögunni. Auk þeirra geta aðeins Lennon og McCartney, Burt Bacharach og Hal David og Björn og Benny gert átt tilkall til þess að vera taldir bestir meðal tvíekja tónsmiða. Það sem þeir hafa þó umfram aðra er að textar Morrissey hafa haft djúpstæðari áhrif á fleira fólk en flestir aðrir í bransanum, það er þá helst að Lennon og Roger Waters komist þar nærri.

Það var því lifandi goðsögn sem stóð á litla sviðinu í Höllinni. Umgjörðin var fín þó ekki væri stórt ljósaskilti eða annað slíkt. Mig grunar að vegna heldur dræmrar miðasölu hafi verið ákveðið að gólfið yrði sitjandi. Það þýddi að allir höfðu góða yfirsýn yfir sviðið, en einnig að stemmnding var dálítið bæld fyrir vikið. Þrátt fyrir sætaskipan fékk hópur fólks að standa fremst sem bætti það upp. Það bar þó ekki á því sem ég sá í Radio City og sést einnig vel á DVD diskinum Who Put the M into Manchester, að fólk væri að reyna að ryðjast upp á svið til að faðma kappann. Morrissey tók því vel, þó sumir segi að hann óbeint hvetji til þess og nærist á því, og þess í stað gerði í því að heilsa áhorfendunum fremst. Julia var þar líka og fékk sitt 5 sekúndu breik, þeir sem ekki vita hver hún er ættu að gúggla smáveigis. Sándið var í lagi, en alls ekki upp á sitt besta. Kannski vegna þess að of mikið var af beru gólfi. Maður fær ekki allt.

Prógrammið var að uppistöðu efni af nýjstu plötunni Ringleader of the Tormentors. Auk þess nokkur lög af You are the Quarry, og eldri lög. Af Smiths lögunum var það helst Girlfriend in a Coma sem fékk viðbrögð, enda hefur ekki frést að hann hafi tekið það á fyrri túrum. Ég hefði þó viljað meira af vinsælli lögum af fyrstu plötunum. Þá var ég ekki hress með að hann tæki bara eitt uppklappslag því þá var Höllin fyrst farin að taka við sér og fólkið vildi meira, miklu meira. En þegar Old Blue Eyes fór að hljóma þá vissi maður að þetta var búið. Tónleikarnir í heild sinni voru um 1 og hálfur tími. Allt í allt, sólid 4ra músa tónleikar.

Myndlist fyrir tónleikafíkla - 3/3

2006-08-01T10:53:00.000Z

nocturnalshowprint.com

Jay Ryan

AESTHETIC APPARATUS

Heitt þar, sveitt þar

2006-07-28T16:31:00.000Z

Fjölmenni var á velheppnuðum tónleikum Belle & Sebastian á NASA í gærkvöldi. Maður veltir fyrir sér hversu marga miða er hægt að selja inn á þennan stað, það var alveg stappað. Það hafa örugglega verið nokkur hundruð manns of mikið. Í aðra röndina skilur maður að innflytjendur vilji fá sem mest inn í kassann, en gæðin minnka líka mikið ef maður þarf allan tímann að sveiflast fram og til baka vegna fólks sem er að reyna að troða sér í gegnum þvöguna til að komast á klósettið eða á barinn. Það þarf heldur ekki mikið út að bregða til að úr verði allsherjar kaós ef eitthvað kemur upp. Hver ber þá ábyrgðina?

Tónleikarnir voru annars vel heppnaðir. Áhorfendur klöppuðu mest fyrir nýja efninu, en þó mátti heyra í nokkrum sem voru vel með á nótunum þegar gamla efnið hljómaði. Hápunktarnir: The State that I am in, Boy with the Arab strap, og Súsí sem dansaði eins og Uma í Jonathan David. Annars vísast í góða umfjöllun Dr. S. Einnig bendi ég á síðu NPR útvarsstöðvarinnar þar sem hægt er að hlusta á og hlaða niður tónleikum B&S frá því í mars sl. í heild sinni.

Lado oscuro de la Luna

2006-07-26T10:54:00.000Z

Luna var hljómsveit frá New York. Eftir að hafa starfað í 14 ár kölluðu meðlimirnir það gott í febrúar 2005. Luna var stofnuð af gítarleikaranum Dean Wareham sem áður hafði verið í Galaxie 500. Auk hans voru Justin Harwood á bassa og Stanley Dameski á trommur. Þannig hljóðrituðu þeir fyrstu plötuna Lunapark. Sean Eden bættist svo við á gítar. Lee Wall tók við kjuðunum árið 1997 og Britta Phillips plokkaði bassann frá 1999. Þannig starfaði hljómsveitin til lokadags.

Ég var kynntur fyrir Luna af Mike, sænskum vini mínum, í árslok 2003 er við fórum á tónleika með þeim á Knitting Factory. Ég var strax heillaður af hljómsveitinni. Tónlistin er fáguð, fyrsta flokks indie rokk. Ekki spillti að hafa stelpu á bassanum, það virkar vel. 3ja plata sveitarinnar, Penthouse, telst líklega vera besta plata þeirra og ein af 150 bestu plötum 10. áratugsins að mati Rolling Stones. Bewitched er líka í miklu uppáhaldi hjá mér. Síðasta plata hljómsveitarinnar Rendezvous kom út haustið 2004 og í kjölfarið var farið í síðustu tónleikaferðina.

Nýlega kom út DVD diskur með heimildarmyndinni Tell Me Do You Miss Me sem fjallar um síðustu 6 mánuði í lífi Luna. Þeim er fylgt eftir frá því þau gefa út yfirlýsingu um að Luna sé að leggja upp laupana, fylgst er með lífi þeirra heima og að heiman, allt frá Japan til Arizona. Myndin gefur einstaka sýn inn í líf hljómsveitar sem á sér trygga aðdáendur um allan heim, getur selt 100 þúsund plötur, en hefur samt ekki náð heimsfrægð. Hún segir allt frá lélegum hótelum, sögum af fjandsamlegum áhorfendum, peningum (aðallega skort á þeim), fylleríum og eiturlyfjum, samskiptum innan bandsins og brjáluðum grúppíum, upp í einlæga aðdáendur sem komnir eru á lokatónleikana á Bowery Ballroom til að kveðja gamlan vin. Myndin er frábær innsýn inn í heim rokksins auk þess sem hún er verðugur minnisvarði um þessa einstöku hljómsveit.

Hér fylgja tvö tóndæmi í takmarkaðan tíma. Fyrst er það California (All The Way) af Bewitched og svo Astronaut af Rendezvous.

Hott Hott Hít

2006-07-17T20:44:00.000Z

Ég fór á Siren Festival úti á Coney Island á laugar- daginn. Kannski var það blanda af spá um einn heitasta dag sumarsins (sem sem betur fer rættist ekki alveg) og andlegu áhugaleysi, en ég drattaðist ekki af stað fyrr en vel var liðið á daginn. Komst ég bara yfir að sjá tvær hljómsveitir: The Stills og Scissor Sisters.

The Stills eru enn við sama heygarðshornið. 80s skotið rokk og ról. Veit ekki hverju um var að kenna en þeir náðu fólkinu aldrei á flug. Sándið var ömurlegt, það hjálpaði ekki. Satt að segja heyrði ég varla eitt né neitt og gat því lítið dæmt um það hvernig nýja platan er. Man satt að segja ekki mikið af þeirri fyrri, svo það var kannski líka ástæða fyrir því að mér stóð á sama. Gef þeim 2 af 5 stjörnum.

Scissor Sisters var næst. Þeim hefur ekki vegnað líkt því eins vel í Bandaríkjunum eins og í Evrópu, en þau eiga samt dygga aðdáendur í sinni heimaborg, ekki síst meðal homma og lesbía sem fjölmenntu. Til að byrja með var prógrammið eitt gamalt, eitt nýtt, gamalt, nýtt, o.s.frv. Fólkið dansaði og söng með gömlu lögunum en nýja efnið fór ekki eins vel niður. Sumt af því var algjörlega öðruvísi og hálf bizzare, t.d. revíutónlist með hringekjuhljóðum og allt (sem þó var kannski viðeigandi á svona tívolísvæði). En annars hafði maður það á tilfinningunni að þau væru að endurgera fyrri plötuna, bara með veikara efni. Popplagið var þarna, diskólagið, teknólagið og ballaðan. Allt bara hálfu númeri verra en það gamla. Ég mun alla vega ekki halda í mér andanum þangað til nýja platan kemur. Gef þeim samt 3 stjörnur af 5 fyrir þennan konsert.

Að auki heyrði ég óminn af She Wants Revenge. Satt að segja var ég ekki viss hvort þetta væru í raun þeir, eða hvort DJinn væri að spila Depeche Mode, svo líkt var það. Það sem ég sé eftir var að fara ekki að sjá Stars. En það er ekki hægt að sjá allt.

Myndlist fyrir tónleikafíkla - 2/3

2006-06-29T11:23:00.000Z

The Heads of State

The Small Stakes

Largemammal Print

Í hálfleik

2006-06-21T21:37:00.000Z

Þá er einmitt gott að staldra aðeins við, spekúlera, hvernig gekk þetta í fyrri? Hvað er í vændum í seinni? Sumir fá sér vatn.
Árið bara búið að vera nokkuð gott, Belle og Seb, Band of Horses, Tapes n Tapes, Hot Chip, Mogwai, Danielson, Figurines, Gnarls Barkley, The Knife, Islands, Starlight Mints, Mates of State, Phoenix, Walkmen, Sunset Rubdown ... Tók líka Bob Dylan í fósturást og svo er vænn pakki með Stevie Wonder á leiðinni, tek hann kannski í fóstur líka kappann. Brá reyndar svakalega þegar ég stóð mig að dilli og bara nettum fíling við nýjasta Keane lagið. Svo er líka fullt af góðri músík á leiðinni. Hér eru nokkrar sem halda sjálfum spenntum:

Thom Yorke - The Eraser
Búinn að heyra hana þessa, já bara efnilegur andskoti.
French Kicks - Two Thousand
Hef enn trú á drengjunum þó svo að ekkert húrra hafi verið hrópað síðast.
Say Hi To Your Mom - Impeccable Blahs
Skila því.
Spoon - Telephone And Soft Effects EP
Í uppáhaldi
TV on the Radio - Return To Cookie Mountain
Held að þeir taki þetta bara núna.
Cursive - Happy Hollow
Ugly organ var snilldin, get vart beðið eftir þessari.
M. Ward Post-War
Síðasta komst á t 30 hjá efp
Bonnie "Prince" Billy - Then The Letting Go
Íslendingur á tökkunum, fróðlegt.
Chin Up Chin Up - This Harness Can't Ride Anything
Spennandi
Decemberists - The Crane Wife
Klikka ekki.

Þannig að topplistinn er í mótun, kannski að Keane verði bara á toppnum? Hér er svo nokkrir sem eru einnig að banka:

Sambassadeur Sænskir krakkar. Kate er í uppáhaldi einmitt í dag.
Baby Dayliner Teknó Sinatra frá Brooklyn. Fingurbjörg af rappi og klípa af rokki.
Cold War Kids Vinir Tapes n Tapes. Efnilegt.
Oh No! Oh My! Ansi skemmtilegt.

Go Fishing my Boy!

2006-06-14T13:44:00.000Z

Það var með mikilli eftirvæntingu að ég fór upp í Borgarfjörð á sunnudag. Tilgangurinn var að fara í veiðiferð. Veðrið var íslenskt, hellirigning en þó ekkert rok svona til tilbreytingar. Við stóðum 2 á bakkanum, veiðifélagi minn og ég. Hinum megin við fljótið stóð Roger Waters og kastaði flugunni af ákefð og talsverðum hæfileikum. Því miður urðum við ekki einu sinni varir og lái ég ekki kappanum að gefast upp eftir 3 tíma og halda í bæinn. Það þurfti jú að undirbúa tónleika fyrir næsta kvöld. Atvikin höguðu því svo að ég fór líka fyrr í bæinn en til stóð eftir að hafa fengið að kynnast afleiðingum veðurofsans af meiri nálægð en gott þykir, en tónleikunum skyldi náð þrátt fyrir einhver smá óhöpp.

Egilshöll var troðin af fólki. Við vorum á A svæði en vonlaust var að komast mjög framarlega. Þá var meðalhæð gesta hærri en ég á að venjast, of mikið af miðaldra köllum, svo yfirsýnin á sviðið var takmörkuð. Eftir smá töf vegna gesta sem komu of seint var kýlt á það.

Kallinn byrjaði af krafti, In the Flesh pt 2 og Mother af The Wall. Þá Shine on You Crazy Diamond, Have a Cigar og Wish You Were Here af samnefndri plötu. Síðan eldra lag, Set Controls For The Heart Of The Sun. Þá þrjú lög af Final Cut, síðustu plötu Pink Floyd meðan Waters var enn með, lögin The Gunners Dream, Southampton Dock og Fletcher Memorial Home. Þá komu 2 lög frá sólóferlinum, Perfect Sense (pt 1 og 2) af Amused to Death, að mínu mati einn hápunktur tónleikanna, og Leaving Beirut. Loks Sheep af Amimals. Eftir það kom hlé.

Eftir hlé spilaði hann The Dark Side of the Moon eins og hún lagði sig. Uppklappslögin voru af The Wall, fyrst The Happiest Days of Our Lives/Another Brick in the Wall, og loks Vera/Bring the Boys Back Home/Comfortably Numb. Ég saknaði þó efnis af Pros and Cons of Hitchiking og Radio KAOS. Þetta er skrifað eftir besta minni og gæti ég hafa gleymt einhverju lagi. Alls tæpir 3 tímar með 20 mínútna hléi.

Flutningurinn var fyrirtaks. Roger Waters plokkaði bassann og "söng" í flestum lögum fram að hléi, en hafði sig minna frammi í söngnum á Dark Side. Aðrir komust vel frá sínu, sérstaklega gítarleikarinn Snowy White (en hann hefur lengi spilað með Waters eftir að hafa átt einn hittara in the eightees, Birds of Paradise). Sándið var þokkalegt þarna frammi. Eftir hlé fórum við hins vegar alveg aftast í salinn. Merkilegt nokk, hljómurinn þar var betri, auk þess full yfirsýn yfir sviðið. Græjurnar voru að skila sínu vel, auk þess voru einstaka lög skreytt með umhverfishljóðum úr surround græjunum. Sviðsmyndin var frábær, mikið gert úr stórum vídeoskjám og ljósum. Í Perfect Sense sveif fjarstýrður geimfari yfir gestum við þónokkra hrifningu. En best var samt teiknimyndasagan sem fylgdi Leaving Beirut, sagði söguna af því þegar ungur Waters var að þvælast um Líbanon og var tekinn inn af fátækri múslimafjölskyldu og sýnd hin mesta gestrisni. Það lag er mikil ádeila á stríðið við hryðjuverk, stefnu Bush og Blair og tók salurinn vel undir þegar Roger úthúðaði leiðtogunum. Í heild voru þetta líklega flottustu sjónvarspils tónleikar sem hafa verið haldnir á Íslandi. Vantaði bara uppblásna svínið og þetta hefði verið fullkomið!

Eftir tónleikana fór ég aftur í veiði. Um morgunin lét Roger kallinn hins vegar ekki sjá sig, en ég frétti síðar að hann hafi óskað eftir að fá að veiða um eftirmiðdaginn í staðinn. Það er ekki amalegt að vera bassaleikari í hljómsveit, lagahöfundur og skáld, að geta flakkað um heiminn og tryllt milljónir en samt hafa tíma til að renna fyrir þeim bleika inn á milli. Go Fishing my Boy!

Myndlist fyrir tónleikafíkla - 1/3

2006-06-13T23:08:00.000Z

Vantar þig ekki myndir í eldhúsið eða á ganginn? Rifnaði uppáhalds plakatið þitt síðast þegar þú hélst partí? Kjáni þú hefðir átt að ramma það inn! En ekki örvænta það er til nóg af fínum pappír í rammann. Hér á eftir fylgir kynning í þrem hlutum (á næstu vikum) á nokkrum útsölustöðum gæðaprentana ...já þú gætir jafnvel fundið sjaldgæft plakat með uppáhalds hljómsveitinni þinni!
Músin bendir á eftirfarandi linka til plakata-rannsókna en ábyrgist ekki að viðkomandi hönnuðir sendi til Íslands (þó nokkrir þeirra geri það alveg pottþétt), verðlag er á bilinu $10 - $200 og fer gjarnan eftir prentfjölda en flest plakötin eru handþrykkt í takmörkuðu upplagi.

Studio(18)Hundred

Patent Pending Industries

Kangaroo Press

Svaka gott party...

2006-06-03T16:42:00.000Z

Love Is All (svenskere) og Lampshade (danskere) Stengade 30, 26.maí

Lampshade byrjaði showið. Þau hafa nú lengi verið talin efnileg (að mér skilst, alveg nýtt dæmi fyrir mér) og örugglega eru þau svaka efnileg. Það sást bara ekkert sérstaklega vel. Gellan (söngspíran) virkar afskaplega hrifin af söngstíl Bjarkar, og skiptir á milli Bjarkar eftirhermu og Under Byen söngkonunnar. Ekkert sérstaklega persónulegt þar. Meira man ég varla eftir þessari hljómsveit, en besta lýsingin sem ég heyrði á "áhugaverðleika" bandsins var þegar ég heyrði frá einum vel hávöxnum manni að honum hefði leiðst þófið svo mikið að hann byrjaði að telja hausa. Þeir voru víst 72, eftir 2 talningar.

Svo loksins byrjuðu sænsku töffararnir í Love Is All . Og þau rokkuðu vel. Fengu okkur öll (þarna voru við að öllum líkindum orðin fleiri en 72, en staðurinn er samt frekar lítill..) til að dilla á okkur mjöðmunum og kinka kolli sí og æ (=dansa). Svaka stuð. Versta var samt að þau virðast ekki eiga neitt sérstaklega mikið efni. Ef ég man rétt hafa þau aðeins gefið út eina plötu, sem er ekkert sérstaklega löng (rétt?) og bættu engu við á þessum tónleikum svo þeir voru ekkert sérstaklega langir, eða rétt um 30-40 min.
En þau náðu að hrista vel upp í fólki og þó þau hefðu spilað stutt héldu við áfram í góðu partý lengi lengi lengi lengi lengi...

vona bara að þau verði búin að bæta við lagalistann sinn fyrir Airwaves...

En svanset dans...

2006-05-30T15:54:00.000Z

Mín fyrsta færsla: Belle & Sebastian (Vega, 19.maí). Hvað getur maður sagt? Hreint út sagt yndislegt fólk allt saman… Tónleikarnir byrjuðu á sænsku indie-popp hljómsveitinni Suburbian Kids With Biblical Names sem var líka svona fjári skemmtileg. Hafði aðeins heyrt af þeim (ekki í þeim)áður, sem gerði það reyndar að løgin virkuðu pínu eins mørg hver, þarf samt ekkert að vera að það breytist eitthvað við meiri hlustun….

Eftir ca 30 min af upphitun var kominn tími á aðalnúmerið.

Belle and Sebastian hefur lengi lengi lengi verið ein af mínum (ok.. reyndar frekar mørgum) uppáhalds bøndum, og þetta var í annað skiptið á 2 árum sem ég skelli mér á tónleika með þeim. Þeir tónleikar voru með þeim betri sem ég hef farið á svo að eftirvæntingin (og standardinn) var svaakalega mikil. En þau byrjuðu með stæl á laginu Stars Of Track And Field, á meðan þau røðuðu sér á sviðið, 8 manns í allt. Stuart Murdoch er ekkert nema æðislegheitin á sviði, kjaftar á honum hver tuska, hann syngur dásamlega, upphefur aðra hljómsveitarmeðlimi þess á milli sem hann kommentar á mis-bjánaleg hróp úr salnum. Hann hætti til dæmis í byrjun eins lags og hrópaði að einum áhorfenda sem að ætlaði að fara að sveifla kveikjaranum sínum um að setja hann aftur niður.. (no no no no put that down!!). Og ekki má gleyma því að maðurinn dansar náttúrulega eins og engill!!! Á meðan hann er að øllu þessu skipta hin øll oft um støðu og hljóðfæri sem gerir þetta allt saman enn meira gaman að sjá. Mér finnst þau einhvern vegin alltaf svinga á milli þess að vera bara að leika sér og hafa það gaman, og að vera hreinræktaðir tónlistaratvinnumenn, sennilega eru þau bara bæði?? Eftir uppklapp fengu þau til sín nokkra "vel" valda úr salnum til að dansa ( frekar illa) upp á sviði, sem var mjøg sniðugt, og fékk mann til að líða svaka vel með sína eigin danshæfileika...

En já, tónleikarnir voru frábærir, udmærket, stórskemmtilegir, rigtig rigtig fed, o.s.frv… náðu mér samt ekki alveg eins og þeir fyrri, mest því þau núna spiluðu allt of mikið af The Life Pursuit, sem mér finnst ekki alveg jafnast á við eldra støffið. En samt sem áður einn og hálfur tími af hreinu entertainment!
(og ég fékk þó allavega að heyra nostalgíu ”The Boy With The Arab Strap” lagið mitt!!)

og svo eru 12 tónar að opna hérna búð á føstudag! vúpdí!

Joanna Newsom & Smog & Slowblow í Fríkirkjunni.

2006-05-17T10:53:00.000Z

Í gærkvöldi voru fyrri tónleikar Joanna Newsom haldnir í Fríkirkjunni. Fríkirkjan er frábær tónleikastaður fyrir rólega stemmingartónlist eins og Anthony & The Johnsons sýndu fyrir nokkrum mánuðum, og þau sem spiluðu þarna í gær undirstrikuðu rækilega hversu skemmtilegur þessi staður er. Kvöldið byrjaði á Slowblow. Þetta var í fyrsta skipti sem ég hef séð Slowblow spila og ég hef ekki hlustað mikið á þá, en þar sem ég hef heyrt mikið gott um þetta band þá var ég með miklar væntingar. Þeir brugðust þeim væntingum ekki, mjög skemmtilegt sett með strengjasveit undir og menn að skiptast á hljóðfærum milli laga.

Næstur á svið var Smog. Bill Callahan birtist þarna með gítarinn sinn, sat og söng með sinni snilldarrödd (sem passar engan vegin við útlitið á honum...) og heillaði kirkjugesti. Hann tók mörg af sínum skemmtilegri lögum með áherslu á lög frá Knock Knock, Dongs of Sevotion og nýju plötunni A River Ain't Too Much To Love. Þau lög sem tóku sig hvað best út voru lögin dress sexy at my funeral, the well og lokalagið cold blooded old times.

Joanna Newsom birtist næst sem lítið blóm með hörpuna sína (...eða hörpuna hennar Katie sem var fengin að láni...) og hvíslaði ljúft takk í hljóðnemann. Síðan hóf hún upp raust sína og söng eins og breima kattarengill. Röddin hennar hefur verið (ásamt hörpunni) það sem aðskilur hana hvað helst frá öðrum tónlistarmönnum og það var gaman að sjá að röddin hennar nýtur sín betur á sviði heldur en á disknum. Hún er með frábæra og sérstaka rödd sem naut sín vel á þessum stað. Joanna spilaði 2-3 ný lög, þar á meðal eitt sem hefur hingað til kallast "langa nýja lagið" af mörgum sem hafa séð hana spila nýlega. Hún spilaði og söng af mikilli innlifun og gleði sem skilaði sér rækilega út í salinn.

Eini gallinn á þessum tónleikum var sá að þegar dyrunum var lokað þá varð gríðarlega heitt og loftlaust þarna inni, með betri loftræstingu hefðu þessir tónleikar verið fullkomnir og fríkirkjan sem tónleikarstaður væri hiklaust sá besti fyrir þá tónlist sem spiluð var þarna í gærkvöldi.

Wedding Present á Grand Rokk

2006-05-17T10:34:00.000Z

Ég sá Wedding Present spila á Grand Rokk fyrir nokkrum vikum síðan en vegna leti og ómennsku hef ég ekki haft nennu til að skrifa um það fyrr en nú. Wedding Present voru ein af mínum uppáhaldshljómsveitum hér á árum áður þannig að það var mjög skemmtilegt að ná loksins að sjá þá spila. Reyndar var þarna bara David Gedge af upprunalegri mannaskipan en þar sem hljómsveitin er hvort sem er bara David og einhverjir aðrir þá skiptir litlu máli hverjir standa með honum á sviðinu.
Singapore Sling hitaði upp og lentu í hinum klassísku hljóðvandræðum sem virðast oft fylgja tónleikum þeirra á Grand Rokk. Þetta var hinsvegar nýtt tilbrigði við gömul vandamál því núna fékkst ekki nógu mikið feedback þegar á reyndi, sem fór misvel í hljómsveitarmeðlimi.
Wedding Present náðu hinsvegar strax fínum hljóm og rifu upp skemmtilega stemmingu. Þau (jú, það var stelpa á bassanum í þetta skipti!) spiluðu flest af sínum þekktustu lögum með áherslu á plöturnar Seamonsters og Bizarro. Helstu snilldir kvöldsins að mati undirritaðs voru gamlir kunningjar, lögin Octopussy og Dalliance, en þetta var skemmtilega þétt sett og góð stemming allan tímann. David Gedge kláraði svo settið með því að tilkynna að Wedding Present spilar aldrei uppklappslög og þakkaði fyrir sig. Frábærir tónleikar sem vöktu upp skemmtilegar minningar.

Maðurinn með hattinn.... *

2006-05-07T12:34:00.000Z

Tónleikarnir í gær með Badly Drawn Boy á Manchester hátíðinni voru í einu orði sagt frábærir. Þetta var annað skiptið sem ég sé drenginn á sviði. Í fyrra skiptið spilaði hann 3ja tíma konsert á Bowery Ballroom, að mestu einn uppi á sviði þó svo bandið hafi fengið að spila með í nokkrum lögum, reitandi af sér brandara, drekkandi og keðjureykjandi. Hann ætlaði aldrei að hætta, ekki fyrr en hótun kom um að rafmagnið yrði tekið af húsinu og klukkan orðin 2 að morgni þegar sjóvið átti að vera búið á miðnætti. Í gærkvöldi var það svipað, 40 mínútum of seinn á svið vegna seinkana, átti klukkutíma slott en náði samt að koma að einum og hálfum tíma og hefði örugglega haldið áfram miklu lengur ef það hefði verið hægt.

Ólíkt fyrri tónleikunum kom hljómsveitin hans mikið við sögu í þetta skipti. Hann byrjaði reyndar einn með kassagítar og munnhörpu. Hann var smá tíma að finna rétta taktinn og afsakaði sig hvað hann væri ryðgaður því hann hefði ekki spilað lengi, en kannski væri ástæðan miklu frekar að hann væri pissed og knackered. Í miðju öðru laginu, hinu frábæra The Shining opnunarlagi fyrstu plötunnar The Hour of the Bewilderbeast, komu þeir Sean og Alex inn á sviðið og tóku smám saman að spila með. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir því á fyrri tónleikunum hvað þessir strákar eru rosalega góðir tónlistarmenn, enda komu þeir þá ekki mikið við sögu. Bassinn hjá Sean var pottþéttur, fastur en samt syngjandi, t.d. í laginu Fall in a River. Alex sýndi engu minni takta á trommurnar. Í einu af nýju lögunum gaf hann þrumandi taktinn með bassatrommunni en sló svo trommur or symbala létt með berum fingrunum. Næmnin og tímasetningin var líka einstaklega góð. Simon, hinn trausti bakhjarl, spilaði einnig stundum með á hljómborð eða gítar.

Það er ómögulegt að vita fyrirfram hvaða lög Damon ákveður að spila, það fer eiginlega eftir stemmningunni og því hversu lengi honum er leyft að vera á sviðinu. Í þetta skipti tók hann ein 4-5 lög af The Hour of the Bewilderbeast, eitt af Soundtrackplötunni (af virðingu við BDB verður hún ekki nefnd hér, en hann kýs að kalla hana stundum Kramer vs Kramer eða Gone with the Wind), nokkur ný lög og svo reiting af hinum 2 plötunum, en þó engin af stóru lögunum af þeim. Kannski biðu þau 3ja tímans ef út í það færi. Útsetningarnar á lögunum voru frjálslegar, ekki hikað við að breyta "stysta lagi sem nokkri sinni hefur verið tekið upp" í lengri útgáfu með gítarsólóum að hætti Richards og Townsend ef svo bar við. Bandið er greinilega öllu vant þegar Damon er annars vegar og ekkert sló þá út af laginu, jafnvel þótt rafmangsgítar Damons dytti úr sambandi héldu þeir áfram í sínu grúvi. Þetta er svo frískandi öðru vísi en hjá megin þorra hljómsveita í dag (Elbow er ofarlega í minni, skiljanlega) sem virðast bara geta spilað lag frá A-Ö, án breytinga frá plötunum. Kannski er það hræðsla við að áheyrendur styggist ef læv útgáfurnar eru öðru vísi en plöturnar, en hjá BDB er þetta akkúrat öfugt, hann þrífst á því og hans áheyrendur kunna að meta það.

Það sem hins vegar stendur uppúr er hversu Damon er einlægur og blátt áfram. Hann hikar ekki við að segja að einhver laga hans séu leiðinleg eða drasl, en fyrst þau eru vinsæl þá er sjálfsagt að spila þau fyrir áheyrendur. Hljómplötuiðnaðurinn fékk sína sneið. Húmorinn er svo hitt, alveg hárfínn og hitti beint í mark hjá undirrituðum. Coverið af Like a Virgin, sem reyndar var snúið upp í samkynhneigð og þröng rassgöt, var óborganlega fyndið. Já, Damon er margt til lista lagt og lagasmíða og textahæfileikar hans skína í gegn. Maður bara veltir því fyrir sér hvernig hann hefði verið í liðinu hjá Manchester United ef hann hefði ekki hætt á lærlingssamningnum til að fást við tónlistina. Kannski best að hafa látið Giggs um botlann, hann jú fílar S-Club 7. En Damon hefði meikað það hvar sem er, og heimurinn er betri fyrir þessa ákvörðun hans.

* þetta er bein en ekki nákvæm þýðing á The Man with the Hat. Fer ekki út í það nánar. Annars er afgangurinn af ljóðinu þessi - Stendur upp við staur/Borgar ekki skattinn/Því hann á engan aur.

Rokkarnir þagna ekki

2006-04-28T21:09:00.000Z

Ég hef áður hér á þessari síðu sagt frá uppáhalds plötubúðinni minni. Rocks in your Head heitir hún og er á Prince Street í Soho, New York. Ég leit þangað inn í dag og þá voru starfsmennirnir í óða önn að pakka saman plötunum og geisladiskunum. Þeir hafa misst leigusamninginn og eru að flytja búðina út í Williamsburg. Það var ákveðin mæða á andlitinu á þeim enda hafa þeir verið þarna síðan 1978, löngu áður en Soho varð svona hip og cool sem varð svo til þess að þeir þrifust þar ekki lengur.

Það var gott að vera fastur viðskiptavinur í Rocks in your Head, þó svo síðustu mánuði hafi ég komið sjaldnar og sjaldnar, skiljanlega þar sem ég er fluttur úr borginni. Fastir viðskiptavinir nutu fríðinda. Við gátum keypt diska áður en þeir komu út. Svo framarlega sem þeir voru komnir í hús voru þeir afgreiddir með hush hush augnliti framhjá búðarborðinu þó svo opinberlega mátti ekki selja þá fyrr en mörgum dögum síðar. Þá var þetta búð þar sem ég uppgötvaði margar nýjar hljómsveitir, eftir ábendingar frá starfsmönnum, eða vegna útstillinga á diskunum. Þegar ég spurði hvernig þessi Interpol diskur væri því albúmið vakti athygli mína (það var löngu áður en þeir urðu svona frægir), fékk ég svarið: "eins og David Byrne að syngja með Joy Division". Auðvitað keypti maður diskinn og sá ekki eftir því. Margar aðrar sögur get ég sagt. Eitt sinn var ég í búðinni þegar inn kom virðuleg kona og spurði eftir einhverju eins og Britney, Shakira eða álíka. Kallinn bara hristi hausinn, setti upp svona "fyrirgefðu" svip, sem var eiginlega meira svona "þú ert hálfviti" svipur, og sagði að svona væri ekki til og yrði aldrei selt þarna.

Ég á eftir að sakna Rocks in your Head því ég efast um að ég eigi eftir að fara oft í Williamsburg að versla hjá þeim. En ef þú átt leið til NY skaltu endilega hafa uppi á þeim í Williamsburg, betri plötubúð finnuru varla.

Kaiser Chiefs í Køben

2006-03-16T11:44:00.000Z

Ég var staddur í Kaupmannahöfn í síðustu viku og nýtti tækifærið til að sjá Kaiser Chiefs spila á Vega. Þetta var í fyrsta skipti sem ég hef verið á þessum tónleikastað, og þrátt fyrir að leyfa manni ekki að taka með sér skotvopn (eins og tekið er fram á miðanum...), þá líkaði mér afskaplega vel við þennan stað. Til að hita upp fyrir keisarahöfðingjana þá spiluðu Charlets og We Are Scientists. Undirritaður sá aðeins helminginn af seinna settinu en vísindamennirnir virkuðu nokkuð skemmtilegir, svona við fyrstu hlustun, sérstaklega var tekið eftir því hvað trommarinn þeirra var sprækur.

Samkvæmt heimildum frá Köben þá var þetta í þriðja skiptið sem Kaiser Chiefs spila þar á nokkuð stuttum tíma. Á tónleikunum á undan þessum spiluðu þeir á afskaplega litlum stað sem virkaði hugsanlega ekkert of vel því sumir sem fóru á þá tónleika ræddu mikið um hversu yfirþyrmandi athyglissjúkur söngvarinn, Ricky Wilson, hafði verið. Það var eitthvað annað uppá tengingnum á þessum tónleikum... ekki það að Ricky væri eitthvað minna athyglissjúkur, heldur fékk hann bara loksins það pláss sem hann þurfti til að tjá sig almennilega. Þeir mættu á sviðið undir "Money for nothing" stefinu á fullu og flogakastsvekjandi ljósasjóvi. Eftir það tók Ricky við og hélt uppi gríðarlegu stuði alla tónleikana, enda raðaði restin af bandinu sér bara í hálfhring eins langt frá honum og þeir komust þannig að hann fékk næstum því allt sviðið fyrir sig. Það stóð ekki á honum að nýta sér það, í fyrsta laginu byrjaði hann að hlaupa í hringi uppá mögnurum og öðrum græjum sem endaði með því að hann datt næstum því á hausinn. Í stað þess að róa sig niður þá tvíefldist hann við þetta, reif einhverja stúlku uppá svið nokkru seinna og dansaði við hana og söng til hennar í gegnum eitt lag. Settið sem þeir spiluðu var bara Employment platan eins og hún lagði sig, auk þess að taka eitt cover lag eftir uppklapp. Það kom mér skemmtilega á óvart hversu vel þessir tónleikar tókust, þeir tóku stærstu slagarana sína nokkuð snemma í settinu svo ég bjóst við að þeir ættu ekki nógu sterk lög til að klára þetta með stæl en það voru óþarfa áhyggjur, gríðarlegt stuð frá upphafi til enda. Þeir enduðu svo á laginu "Oh My God" og Danir tóku vel undir svo við gengum út í skítkalda nóttina með setninguna "Oh my god, I can't believe it, I've never been this far away from home" glymjandi í hausnum, sungið með vel þykkum dönskum hreim.

Belle vs. Isobel

2006-02-16T16:33:00.000Z

Fyrrum samstarfsfólkið í Belle and Sebastian og Isobel Campbell gáfu bæði (öll) út nýjar plötur sama dag í byrjun febrúar. Plata Belle heitir The Life Pursuit og plata Isobel heitir Ballad of Broken Seas. Þó svo hér sé kannski ekki um eiginlegt Battle of the Bands að ræða, er upplagt að fjalla um plöturnar tvær í sömu mund enda komnar af sama meiði.

Belle and Sebastian þarf líklega ekki að kynna. Þessir viðkunnalegu Skotar halda upp á 10 ára samstarf sitt um þessar mundir. Nýjasta platan þeirra er líklega sú sem beðið hefur verið eftir með mestri eftirvæntingu. Eftir ágætis gengi Dear Catastrophe Waitress eru þau enn við sama heygarðshornið en hafa vissulega haldið áfram að þróast. Þau eru ekki lengur í rólega einlæga folk-poppinu sem einkenndi þau í fyrstu, heldur komin yfir í hreinræktað gleðipopp. Greinilega á að freista þess að ná eyrum almennings sem hingað til hefur fúlsað við þeirra gersemum. Þessi plata er því full af trukki og dífu, jaðrar við fönki á köflum og seventís fílingurinn er í hávegum hafður. Ágætis framtak hjá þeim í alla staði. En samt er ég hræddur um að enn verði þau að bíða eftir þeirri viðurkenningu sem felst í góðum viðtökum tónlistarkaupenda, ekki bara gagnrýnenda.

Isobel á hinn bóginn hefur tekið allt annan pól í hæðina. Ég held hún sé ekki einu sinni að reyna að vera kommersíal, allt að því að reyna að vera antí-kommersíal. Eftir að hún yfirgaf Belle and Sebastian gaf hún út fyrstu sólóplötu sína Amorino árið 2003. Sú plata innihélt líklega 13 tónlistarstefnur í 13 lögum, allt frá dixíland til kántrís. Í þetta skiptið er það nær eingöngu kántríið sem hún fæst við ásamt Mark Lanegan, djúprödduðum sveitasöngvara sem með söng sínum allt að því fær hár manns til að rísa. Isobel fellur hins vegar betur flest annað en söngur. Það verður að segjast eins og er, Mark skyggir algjörlega á Isobel. Eftir nokkrar hlustanir er maður eiginlega farinn að óska þess að hún hefði ekkert haft sig frammi í söngnum, heldur léti Mark alfarið um það. Ég held að þessi plata verði eingöngu keypt af hörðum aðdáendum og svo nokkrum forvitnum, eins og mér.

In The Flesh

2006-02-15T21:55:00.000Z

Ætli maður verði ekki að fara að sjá Roger Waters í annað skiptið. Hið fyrra var í Berlín 1990.

Big Day Out – Sydney Janúar 2006

2006-02-08T07:58:00.000Z

Þar sem að ég stóð meðal andfætlinganna. Reyndar sat ég í lest og ferðinni var heitið á Ólympíuleikvanginn í Sydney. Já þar sem Vala okkar vann góðmálm. Þar er sem sagt Big Day Out haldin árlega og nú skyldi rokkað. Í föruneytinu voru reyndar andfætlingar sem vildu sjá aðra andfætlinga spila. Fyrst til að ylja okkur með ljúfum tónum var Sarah Blasko. Eitthvað svona týpískt gellurokk sem fór fyrir ofan garð og neðan. Enda hugurinn við næsta band og bandið sem að við misstum af vegna seinagangs og samgönguörðugleika. "Offitusjúklingarnir" í Magic Numbers spiluðu án þess að bíða eftir okkur. En Go! Team mættu fersk og áttu þessar fínu 45 mínútur. Það kom reyndar á óvart að ung stúlka fer þar í broddi fylkingar ásamt einhverjum slatta af týpískum indírokkgaurum í rifnum gallabuxum. Verst var reyndar hvað hljóðið var einstaklega klént eitthvað. Einnig var mikið í gangi þarna í kring, talsverð hljóðmengun sem spillti fyrir. En þau renndu í gegnum hápunktana af debút plötunni og eitthvað nýtt slæddist þarna með. Fínir tónleikar, væri þó til í að sjá þau aftur í almennilegum sal.

Næst var rölt yfir á aðalsviðið, þar voru prestsynirnir í Kings of Leon að spila. Nennti nú ekki að fara mjög nálægt en dillaði rétt fæti með helstu slögurunum. Það kom reyndar þarna maður sem truflaði talsvert hlustunina, gaf mér símann hjá sér og vildi kynna mig fyrir einhverri búð sem að hann átti. Nóg um það.

Hér var komið að matar/drykkjuhléi og nokkrum VB slett í kokið. Eftirvæntingin var nú orðið “gríðarleg”. Franz Ferdinand næstir á svið. Undirrituðum hefur tekist að sjá þá í þremur heimsálfum á innan við hálfu ári, hmm. Grúpppía djöskotans. Asía og Suður Ameríka á planinu, ekki alveg. En strákarnir stóðu sig eins og hetjur, þétt prógram og hresst. Nánast það sama og í hin tvo skiptin þar á undan, bara fínt hjá þeim. Finnst alltaf jafnsvalt þegar það kemur einhver slatti af gaurum til að aðstoða trommarann í lokalaginu, Outsiders.

Næst var skokkað yfir á minna svið til að heyra nokkra tóna með Mars Volta. Fæ enn óbragð í munninn þegar ég hugsa um tónleika sem einhvern tímann var farið á með þeim. Gítarrúnk og viðbjóður. Örlítið annað yfirbragð þarna, sá reyndar ekki nema 3 lög en L'Via l'Viaquez var snilld lifandi. Iggy Popp spilaði svo I wanna be your dog fyrir okkur, eina sem við sáum en verður maður ekki að tékka á kauða í höllinni?

Nú var það bara rúsínan í enda pylsu. White Stripes stigu á stokk, sá reyndar lítið vegna fólks á háhestum þarna allt í kring. Tónlistin heyrðist þó ágætlega en mér fannst vanta einhvern neista í skötuhjúin þetta kvöldið. Tónleikarnir í höllinni voru snilld og þessir falla í skuggann af þeim. Sem sagt, stórfínn dagur úti.

Iggy and The Stooges

2006-02-05T11:06:00.000Z

Ég sá að Iggy Pop er að koma til landsins. Iggy er flottur. Helmingur ritstjórnar Músarinnar Magnúsar sá Iggy á tónleikum fyrir um 2 árum síðan. Fimmtugur kallinn hoppaði og skoppaði ber að ofan á sviðinu í klukkutíma, og fór létt með það. Reitti af sér slagara eins og I wanna be your dog, The Passenger og Lust for life. Ætli maður neyðist ekki til að leggja okurfé á reikninginn í Leynibankanum til að sjá innvígslu hans í félagsskap Íslandsvina í Höllinni í maí. Held það nú.

´79 af stöðinni

2006-01-25T09:59:00.000Z

Janúar er undarlegur mánuður. Þetta er nokkurs konar breytingartímabil úr eldra ári yfir í nýtt. Tilnefningar um besta þetta og hitt á síðasta ári eru enn að koma inn. Kaiser Chiefs fá flestar tilnefningarnar til Brit verðlaunanna, en Franz Ferdinand, Oasis og Arctic Monkeys koma þar á eftir. Kemur svo sem ekki á óvart. Kaiser Chiefs eru eiginlega hin fullkomna popprokksveit sem á sér ríka hefð á Bretlandi og nýtur þar mikillar virðingar og vinsælda, ekki aðeins meðal gagnrýnenda heldur líka meðal almennins. Þeir minna mig dálítið á Madness á sínum upphafsárum, ekki endilega tónlistin sem slík þótt eitt og eitt lag gæti alveg smollið á plötu með Madness, heldur umgjörðin, myndböndin og tónleikaframkoman. Báðar sveitirnar eru hæfilega villtar og endurspegla þessa "nutty" hlið á Tjallanum, sem ber að fagna.

En janúar er líka tími fyrir nýtt efni. Arctic Monkeys hefðu svo sem getað tekið Tjallann með trompi hvaða mánuð sem er. Þeir endurtóku leikinn frá I Bet You Look... og smelltu When The Sun Goes Down beint á toppinn í Bretlandi. LP plata þeirra endurtekur svo leikinn í næstu viku enda selst hún í bílförmum. Ég veit ekki alveg hvað ég á að halda um Arctic Monkeys - grannir bólugrafnir unglingar sem spila áheyrilegt rokk með þokkalega vitsmunalegum textum. Tilkoma þeirra minnir mig á 2 hljómsveitir sem báðar tröllriðu breskum tónlistarheimi um stund en áttu mismundani örlög. Þar á ég við The Jam og The Police. Annars vegar staðið fast á sínum prinsipum í 30 ár þótt það kosti sitt, og hins vegar farið í leit að heimsfrægð með tilheyrandi vörpun yfir í "gáfumannapopp" (það síðara má jafnframt kalla Coldplay sindrómið). Við sannarlega vonum að Arctic Monkeys njóti sinnar skjótu frægðar, hver svo sem örlög þeirra verða er fram líða stundir.

Heitur vetur

2006-01-06T14:59:00.000Z

Tvær ungar hljómsveitir sem miklar vonir eru bundnar við eru að senda frá sér efni þessa dagana.

Boy Kill Boy: Ekki neitt venjulegt strákaband. Þessir strákar frá austur London gáfu út sína fyrstu smáskífu Suzie í maí í fyrra, önnur smáskífan Civil Sin kom út í september. Hvorug skífan komst þó á top 40 í Bretlandi. Nú hefur NME farið lofsamlegum orðum um þessa stráka, þeir komnir á alvöru plötusamning hjá Vertigo, sem m.a. annast Razorlight og The Killers, og athyglin á þá stráka hefur aukist verulega. Næsta smáskífa þeirra Back Again verður gefin út þann 13. febrúar og þá jafnframt túrað um Bretland fyrir fullu húsi.

Arctic Monkeys: Þessa stráka þarf varla að kynna. I Bet You Look Good on the Dancefloor fór beint á toppinn í Bretlandi, þökk sé mikilli umfjöllum um þá á ýmsum spjallrásum vefsins. Í kjölfarið fylgdi mikil umfjöllun alls staðar og einnig sá heiður að opna þátt Jools Holland og flytja þar 3 lög. Eftirvæntingin eftir þessum strákum er slík að útgáfu plötu þeirra, Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, hefur verið flýtt um viku og kemur út þann 23. janúar. Næsta smáskífa, When The Sun Goes Down, kemur út þann 16. janúar og verður að teljast líkleg til að endurtaka afrek I Bet You Look... Sjáum hvað setur.

New York, London, Paris, Munich

2006-01-06T13:00:00.000Z

Ritstjórn músarinnar magnúsar kom saman milli jóla og nýárs og spilaði hið ágæta spil Popppunkt. Að þessu sinni var keppnin jafnari en nokkru sinni og margar níðþungar spurningar steinlágu. Popppunktur er fyrirtak til að rifja upp gamla hluti sem maður hafði gleymt eða ekki hugsað um í mörg ár. 2 spurningar um þá ágætu hljómsveit M og lagið Pop Muzik fékk hug minn til að reika mörg mörg ár aftur í tímann. Ég vissi samt ekkert um M nema þetta eina lag. Ég ákvað því að kynna mér málið.

M er afkvæmi breska listamannsins Robin Scott. Saga hans er um margt mjög áhugaverð. Hann kynntist Malcolm MacLaren í lok sjöunda áratugarins, var boðið að koma að rekstri búða hans (sem áttu sinn þátt í sögu Sex Pistols), en hafnaði til að sinna eigin listaferli. Næstu árin vinnur hann að ýmsum verkefnum, semur m.a. rokksöngleik og starfar við upptökustjórn. Árið 1979 sendir hann frá sér lagið Pop Muzik undir nafninu M. M er tilvísun í M merkið á Metro stöðvum Parísar, þangað hafði Scott flutt nokkru áður og bjó með Brigit Novik, franskri söngkonu sem söng bakraddir í Pop Muzik. Pop Muzik var í senn framúrstefnuleg rafeindatónlist fyrir þann tíma og fullkomið popplag. Textinn var hálfgert rugl sem allt að því spáði fyrir um eigin vinsældir: New York, London, Paris, Munich - Everybody's talking about (M) Pop Muzik. Lagið varð enda geysilega vinsælt beggja vegna Atlantshafsins, komst m.a. í annað sæti breska vinsældarlistans. Í kjölfarið kom platan New York, London, Paris, Munich. M hélt áfram að senda frá sér smáskífur og breiðskífur, en með litlum árangri. Ævintýrið stóð stutt og má segja að hafi endað með 4. plötunni sem útgáfufyrirtækið ákvað að gefa ekki út í Bretlandi, en hún kom þú út víða annars staðar. Endurbreytt útgáfa Pop Muzik komst aftur á vinsældarlistana árið 1989, en sú útgáfa hefur ekki þótt standast tímans tönn eins og upprunalega útgáfan hefur gert. Árið 1997 notaði U2 Pop Muzik til að opna Popmart tónleikaferð sína sem aftur vakti athygli á M, en lítið hefur farið fyrir M síðan. Robin Scott er enn að vinna að tónlist, hefur m.a. gert plötu með afrískum tónlistamönnum og unnið með dóttur sinni sem er söngvari.

Í gegnum tíðina spiluðu ýmisir áhugaverðir listamenn á plötum M. Þar á meðal Phil Gould, sem síðar varð trommari Level 42 sem þá hafði ekki enn verið stofnuð. Hann kynnti einnig vin sinn Mark King, bassaleikara og söngvara Level 42, fyrir Robin Scott. Þeir tveir héldu áfram að spila inn á plötur M jafnvel eftir að Level 42 voru sjálfir orðnir vinsælir. Þá spiluðu einnig nokkrir meðlimir Yellow Magic Orchestra inn á einhverjar plötur, en Scott hafði áður pródúserað ásamt öðrum plötu með Ruichi Sakamoti, sem síðar varð þekktur sem forsprakki YMO. Af öðrum sem komu við sögu má nefna Adrian Below gítarleikara David Bowies, Thomas Dolby hljómborðsgúru, Andy Gill gítarleikara Gang of Four og Bowie sjálfan, en hann var um tíma nágranni Scott í Montreux Sviss og ljáði nokkur handklöpp á fyrstu plötu M.

Pop Muzik má finna hér í takmarkaðan tíma

M.a. bygg á http://www.nexus-pt.com/intermission/histfact.htm

Árslistinn - Kiddi

2006-01-04T23:20:00.000Z

Jæja, hér er yfirlit yfir plötuárið sem var að líða frá mínum bæjardyrum.

10. Matt Sweeney + Bonnie Prince Billy: Superwolf
9. Bloc Party: Silent Alarm
8. Stephen Malkmus: Face the Truth
7. Queens of the Stone Age: Lullabies to Paralyze
6. Broken Social Scene: Broken Social Scene
5. Spoon: Gimme Fiction
4. Micah P. Hinson: And the Gospel of Progress
3. Decemberists: Picaresque
2. Sufjan Stevens: Come on feel the Illinoize
1. Wolf Parade: Apologies to the Queen Mary

Sem sagt, Wolf Parade á toppnum eins og ég kannski gaf í skyn í færslu í haust. Sufjan Stevens ekki langt að baki og fær sá gaur extra jólakveðjur fyrir jólaplöturnar sem Eyjó benti á. Hrein snilld. Annars bara fínt ár og fullt af fínu stöffi. Meðal þess sem ég heyrði ekki á árinu en langar sérstaklega að tékka á eru Deerhoof, Animal Collective, Architecture in Helsinki og Boy Least Likely to, sem fara á næsta pöntunarlista ásamt ýmsu öðru.

Hvað tónleika varðar var þetta náttúrlega skelfilegt ár. Held ég hafi bara farið á QOTSA/Foo Fighers (fínir, sérstaklega þeir fyrrnefndu) og Franz Ferdinand, sem voru ágætir. Þannig að ég hef ansi minna fram að færa í þeim efnum heldur en mínir globe-trottandi kollegar, fyrir utan það sem ég ákvað að sleppa af ýmsum ástæðum hér heima. En vonum að 2006 verði gjöfulla á þessu sviði...

Árslistinn 2005 - Eyjo

2006-01-03T10:59:00.000Z

Góðar plötur sem voru gefnar út á árinu (í slembiröð):
The Boy Least Likely To - The Best Party Ever
Andrew Bird And The Mysterious Production Of Eggs
Clap Your Hands Say Yeah! - Clap Your Hands Say Yeah!
Architecture In Helsinki - In Case We Die
Decemberists - Picaresque
Anthony & The Johnsons - I Am A Bird Now
Sufjan Stevens - Illinoise
Wolf Parade - Apologies To Queen Mary
Kaiser Chiefs - Employment
Bright Eyes - I'm Wide Awake It's Morning
Bloc Party - Silent Alarm

Merkilegir tónleikar:

White Stripes - Laugardagshöllin. Góðir tónleikar, Mr. White er rokk.

Block Party - Roxy on Motherfokking Presidents Day Party. Þeir eru æði.

Anthony & The Johnsons - Fríkirkjan. Maður verður væminn við að hlusta á hann. Maður verður meira væminn í Fríkirkjunni heldur en Nasa.

Decemberists - Irving Plaza New York. Nýr fiðluleikari sem söng Wuthering Heights eins og hún væri andsetin af K.Bush. Snilld.

New Order, Hammerstein Ballroom NY. Jamm, New Order. Í Hammerstein. Blue Monday. Líka snilld.

Bright Eyes - Webster Hall New York. Merkileg vonbrigði, bara dót af Digital plötunni hans. Leiðinlegt. En samt besta kvöld í heimi afþví Liverpool urðu Evrópumeistarar. Jahérna, hvern hefði grunað???

Clap Your Hands og Ratatat - Nasa á Airwaves. Eða svo er mér sagt... ég komst ekki inn því ég sat fastur í röð fyrir utan...

Big in Fjarkasistan

2005-12-29T12:46:00.000Z

Nú þegar allir keppast við að taka saman lista yfir það besta á þessu ári sem er að líða, kemur að þessu óumflýjanlega - blöðin halda áfram að segja okkur fréttir af því að Landinn sé bestur í heimi. Það er engu til sparað að finna sannanir þar um og vitnað í blöð á við Des Moines Register og Winston-Salem Journal þessu til stuðnings. Niðurstaðan: Sigur Rós og Emilíana eru best! Það verður bara að segjast eins og er, þessar borgir í Iowa og North Carolina hafa hingað til ekki þótt nafli alheimsins og íbúar þessara fylkja almennt ekki taldir heimsborgarar. Það er hins vegar ekki vitnað í önnur blöð og vefsíður þar sem, með fullri virðingu fyrir Sigur Rós og Emilíönu, þau komast ekki jafn ofarlega á blað. Með þessu eru íslensku blaðamennirnir vísvitandi að sýna okkur bjagaða mynd af heiminum. Afleiðingin er sú að fullir Íslendingar á barnum á Spáni næsta sumar röfla kokhraustir við útlendingana um hve Við erum frábærust í heimi; með sætustu stelpuna, sterkasta strákinn, hreinasta vatnið, ríkustu bankana og bestu hljómsveitirnar. Áfram Ísland!

Árslistinn 2005 - EFP

2005-12-16T04:11:00.000Z

Þar sem að árslistarnir eru farnir að berast hérna inn þá held ég að mér sé ekki til setunnar boðið. Síðastliðið ár var einstaklega gjöfult hvað músíkina varðar. Endaði með að gera topp 30 lista þar sem ég vildi ekki skilja einhvern snillinginn út undan. Hér kemur listinn fyrir árið 2005.

30-21
30. Depeche Mode - Playing the angel
29. Art Brut - Bang bang rock and roll.
28. Bright Eyes - It’s wide awake, it’s morning.
27. Out Hud - let us never speak of it again.
26. Death Cab for cutie - Plans
25. Broken Social Scene - Broken Social Scene
24. Caribou - the milk of human kindness
23. M Ward - Transistor Radio
22. Spoon - Gimme Fiction
21. Sons and daughters - Repulsion Box

20-11
20. Stephen Malkmus - Face the truth
19. Kimono - arctic death ship
18. Micah p. Hinson - and the gospel of progress
17. Franz Ferdinand - You could have it so much better.
16. Lou Barlow - Emoh
15. Chin up Chin up
14. Block Party - Silent Alarm
13. White Stripes - Get behind me Satan
12. Queens of the Stone Age - Lullabies to Paralyze
11. The New Pornographers - Twin Cinema

10-1
10. Andrew Bird and the mysterious production of eggs.
9. Gorillaz - Demon Days
8. Antony and the Johnsons - I am a bird now.
7. The boy least likely to - the best party ever
6. Calla - Collisions
5. Clap Your Hands Say Yeah - Clap Your Hands Say Yeah
4. Decemberists - Picaresque
3. Architecture in Helsinki - In case we die
2. Wolf Parade - Apologies to the Queen Mary
1. Sufjan Stevens - Illinois

Tónleikar
Tony og Synir Jóns, Fríkirkjunni.
Architecture in Helsinki, Nasa.
Sigur Rós, Hollywood Bowl LA.
Decemberists, Irving Plaza NY.
New Order, Hammerstein Ballroom NY.
White Stripes, Höllinni.

Hjartaylur ársins
Liverpool, Crouch meira að segja farinn að ylja manni.

Pirringur ársins
Airwaves. Óþolandi að sjá ekki Claps og Ratatat.

Hljómsveitanafnaþraut

2005-12-13T10:06:00.000Z

Virgin Digital er með ansi sniðuga þraut á síðunni sinni. Þeir hafa falið um 70 vísanir í hljómsveitarnöfn í eftirfarandi mynd, fínt að liggja yfir þessu þegar maður er búinn að leysa myndagátu morgunblaðsins.

Jólin eru að koma!

2005-12-13T09:15:00.000Z

Jæja, nú eru jólin að nálgast og jólalögin eru farin að hljóma. Sem betur fer er hægt að finna ýmsar gersemar í allri jólalagageðveikinni þannig að maður þarf ekki vera fastur í jólastemmingu með Siggu Beinteins eitt árið í viðbót (nema náttúrulega að maður kjósi það...).

Fyrst skal nefna Sufjan Stevens. Sufjan er gríðarlega duglegur strákur, hann er önnum kafinn við að semja plötur fyrir öll fylki Bandaríkjanna, en hann fann sér samt tíma (3 ár í röð) til að setja saman jólaplötur. Það er hægt að nálgast þessa dýrgripi á alnetinu. Ég mæli eindregið með laginu "I saw three ships" af Vol. 2 og svo jólalaginu mínu þetta árið: "O holy night" af Vol. 3.

Næst koma Belle & Sebastian. John Peel heitinn var jólastrákur og hélt jólapartí þann 18. desember 2002 þar sem B&S spiluðu. Þar tóku þau klassísk jólalög í bland við eigið efni. Þetta er skemmtilegt stykki og gott innlegg í jólaplötuflóðið.

Síðast en ekki síst verður að nefna Bright Eyes. Árið 2002 var gríðarlega gott í jólaplötuútgáfu. Sufjan gaf út Vol 2. af jólaplötunum sínum, Peel hélt jólapartí með Belle & Sebastian og Bright Eyes gat ekki verið minni maður svo hann gaf einnig út jólaplötu, sem heitir því frumlega nafni "A Christmas Album". Jólalögin eru frábær vettvangur fyrir Bright Eyes, þessi litli viðkvæmi tilfinningastrákur nýtur sín gríðarlega vel í jólastemmingunni.

Allrasíðast en ekki allrasíst þá eru 2 lög sem eiga það skilið að á þau sé minnst. Tom Waits hitti blindu strákana frá Alabama og tók með þeim lagið "Go Tell It On The Mountain" af samnefndri plötu. Death Cab For Cutie tóku lagið "Baby Please Come Home" og tryggðu sér með því einokunaraðstöðu í hljómkerfi Gap-búðanna um allan heim þau jólin.

Árslistinn 2005 - Siggi

2005-12-11T01:05:00.000Z

Ekki alveg komin áramót, en held að þetta sé að koma...
(gætu samt komið endurbætur síðar)

Topp 5 plötur (stafrófsröð)
Bloc Party - Silent Alarm
Bright Eyes - I'm Wide Awake, It's Morning
Clap Your Hands Say Yeah
Kaiser Chiefs - Emplyment
Sufjan Steven - Illinois

Næstum...
Anthony and the Johnsons - I'm a Bird Now
Benni Hemm Hemm
Doves - Some Cities
Franz Ferdinand - You Could Have It So Much Better
The National - Alligator
The Rakes - Capture/Release

Tónleikar ársins
Calexico/Sufjan Stevens/Iron Wine - Webster Hall, NY - meiriháttar tónleikar. Eru á toppnum þetta árið.
Hermigervill/Architectures in Helsinky - Iceland Airwaves - þetta var það næst besta
Benni Hemm Hemm - Sirkus menningarnótt/Grand Rokk - pottþétt tónleikaband (dáist að sílófónleikaranum, sem mætir til að spila í fyrstu 2 lögunum, svo situr þolinmóð þangað til í síðasta lagi - talandi um að fórna öllu fyrir tónlistina)
Gang of Four - Fuji Rock Festival - maður er ungur í annað sinn að hlusta á þessi gamalmenni
Sonic Youth - NASA - ...og sumir klifra súlur með gítarinn framan á sér í nafni sköpunar. 20 mínútna tónlistartilraun í lokin var samt meira en ég gat tekið.
Bloc Party - Roseland NY - rokkarar af líf og sálu

Kötturinn í Sekknum ársins
Bright Eyes, Webster Hall - Kannski var það bara af því Liverpool varð CL meistari það sama kvöld, en held samt meira vegna þess að hann tók bara lög af Digital Ash in Digital Urn og ekkert af It's Morning I'm Wide Awake, sem er miklu betri...

Tónleikar: Webster Hall, NY, 5. des 2005

2005-12-07T19:20:00.000Z

Það var með nokkurri eftirvæntingu sem ég fór á Webster Hall á mánudagskvöldi. Hljómsveitirnar Calexico og Iron and Wine höfðu sameinast um tónleikaferð. Það hafði líka fréttst að þetta kvöld yrði ákveðinn leynigestur. Vildi ég ómögulega missa af honum, því mætti ég tímanlega. Meira um leynigestinn síðar.

Calexico voru fyrst á svið eftir hillbillies upphitunarband frá New York. Tónlist þeirra er mjög áhuaverð blanda af suðrænum áhrifum, amerísku kántri og indie hljómum. Tóku þeir nokkur lög af eldri plötum sínum og einnig nýrri lög. Nýrri lögin skáru sig nokkuð úr fyrir að vera rokkaðri, enginn stálgítar eða trompetar. Af eldri lögunum var eftirminnilegast gamla Love lagið Alone Again Or, í frábærri útsetningu. Þeir enduðu svo á Guero Canelo af Feast of Wire plötunni í frábærri langri útgáfu þar sem meðal annars Salvador Duran, eldri virðulegur S-Ameríkanai, rappaði með og gaf taktinn, ef þannig má að orði komast, með gómhljóðum. Frábært prógram hjá þeim.

Salvador þessi tók svo nokkur lög sóló. Skemmtilegt innlegg sem jók fljölbreytnina þetta kvöld.

Þá var kynntur leynigesturinn sem áður var minnst á. Sufjan Stevens hvorki meira né minna. Amazon.com valdi nýverið plötu hans Illinois plötu ársins, breska tímaritið Mojo setti hana í annað sæti (á eftir Arcade Fire, sem reyndar kom út árið 2004 í Vesturheimi). Flutti hann 2 lög á kassagítar ásamt söngkonu. Fyrst var það Casimir Pulaski Day af Illinoise. Þá lag sem hann frumflutti á tónleikum. Náði ég ekki nafninu á því, en kom þar við sögu Arkansas fylki, sem gefur kannski fyrirheit um hvað næsta plata fjallar um. Sufjan hélt salnum í gíslingu ef svo má að orði komast. Allir hlustuðu með andakt og var honum fagnað gríðarlega eftir hvort lag. Því miður spilaði hann bara tvö lög, en ég tek tvö lög með honum hvenær sem er ef aftur býðst.

Iron and Wine voru næstir. Lengst af voru það bara forsprakkinn Beam á kassagítar ásamt söngkonu, en ýmsir meðlimir Calexico voru að sniglast hringum sviðið og spila með í sumum lögunum. Satt að segja fannst mér prógram þeirra helst til tilþrifalítið og voru margir aðrir á því, að minnsta kosti var mikið um hæðnisköll úr sal þar sem sett var út á klæðaburð Beams.

Eftir um klukkutíma kom svo Calexico fram á sviðið í heild sinni og báðar hljómsveitirnar tóku lög af sameiginlegri plötu þeirra In the Reins, auk eins covers lags, Velvet Underground lagið All Tomorrow's Parties. Þó þetta hafi verið áhugaverðara en Iron and Wine náðu þeir ekki sama flugi og Calexico einir áður. Í heildina séð voru þetta mjög góðir tónleikar og eins gott að ég mætti snemma svo ég missti ekki af því besta.

Staflaður Ted

2005-11-18T00:44:00.000Z

Tók mig til um daginn og setti mig í stellingar John Cusack í High Fidelity. Diskunum var staflað upp og tekið til við að raða, í þetta skiptið stafrófsröð. Reyndar engin sjálfskoðun í gangi í þessu tilviki. Staflarnir komust á sinn stað, a við hliðina á b o.s.frv. Þegar svona uppröðun á sér stað hittir maður oftar en ekki fyrir gamla vini og í þessu tilviki varð engin undantekning á. Ted Leo heitir maðurinn.

Þegar ég bjó á erlendri grundu á sínum tíma, stakk ég oftar en ekki músík í eyrun til að hunsa öskur minns gamla kýpverska yfirmanns. Þá var stillt á indíútvarp þar sem ýmislegt eyrnajákvætt var reitt fram. Ted heillaði með tónsmíðinni I'm A Ghost, öskrin gleymdust og índírokkarinn var fangaður. Svo var auðvitað arkað í Other Music og gripurinn verslaður.

Síðan hafa nokkrir diskar bæst í safnið og hér held ég að sé á ferðinni leyndur snillingur jaðarsins. Platan hver snilldin á fætur annarri en enginn að gleypa við henni. Plöturnar eru orðnar 4 og karlinn farinn að taka nokkra skápsentimetra. Fínt að byrja á Hearts of Oak eða The Tyranny of Distance. Hér er á ferðinni kokteill af jaðri í bland við þjóðtrall í bland við rokk með fingurbjörg af poppi. Fín blanda sem virkar.

Tókst einu sinni að grípa gaurinn lifandi. Hann var sem sagt hluti af tónleikaseríu Soutstreet Seaport eitthvert árið. Sons and daughters hituðu upp, smá úði í gangi, svo mætti Ted og þrumuveður kom í kjölfarið. Hann spilaði sem sagt í þrumum og eldingum og á endanum fór rafmagnið en kappinn hélt áfram að plokka strengina og kyrja. Eftirminnilegast er Timorous Me
(kannski ekki alveg frábær útgáfa) í ljósabaði náttúrunnar. Skoðið Ted og hlustið og heyrið.

Jools Holland vs. Magga Stína

2005-11-10T14:08:00.000Z

Later með Jools Holland er tónlistarþáttur sem er á dagskrá BBC 2 sjónvarpsstöðvarinnar í Bretlandi*. Það er athyglisvert að bera hann saman við annan tónlistarþátt í íslenska Ríkissjónvarpinu, Hljómsveit Hússins sem stýrður er af Möggu Stínu. Samanburðurinn leiðir í ljós hvernig þessi miðlar líta á það hlutverk að kynna tónlist á gjörsamlegan ólíkan hátt.

Later er þannig uppbyggður að allt að 5 til 6 mismunandi flytjendur koma fram í klukkustundar löngum þætti. Yfirleitt eru í hverjum þætti eitt eða tvö stór númer auk fjölda annarra minni spámanna. Þannig notar Jools Holland aðdráttarafl þeirra stóru til að koma á framfæri annars konar tónlist, tónlist sem er framandi, fersk, lítið þekkt en á fullan rétt á að hljóma. Allir fá að koma fram, bæði popparar, rokkarar, heimstónlist, raggí, ska eða þjóðlagasöngvarar, hljómsveitir eða sóloistar, sem dæmi. Hljómsveit Hússins tekur minni sénsa. Þar er yfirleitt hoggið í sama knérunn. Ein hljómsveit eða flytandi fær þar allan þáttinn til umráða. Þessi flytjandi þarf að falla sem flestum í geð, engin jaðar tónlist fær þar að hljóma. Þannig gefur þetta fyrirkomulag ekki möguleika á að minna þekktir flytjendur eða efni sem kannski ekki höfðar til allra fái hljómgrunn, þó ekki væri nema augnablik.

Í síðasta þætti Later var aðal númerið hann Robbie Williams ásamt Steven "Tin Tin" Duffy (sem kom mér persónulega á óvart, talandi um fordóma). Þá voru KT Tungsall og Newcastle rokkararnir í Maximo Park áberandi, bæði hafa verið að vekja á sér athygli að undanförnu. Einnig voru þar Cheikh Lo, Mattafix and Vashti Bunyan. Í þættinum þar á undan var aðalnúmerið Arctic Monkeys, splunkuný rokksveit skipuð ungum strákum sem þá vikuna áttu topplagið í Bretlandi, auk dívunnar Ms. Dynamite, dansfönkurunum í Mylo, mexikönsku sveitinni Los De Abajo (með frábæra útgáfu af The Lunatics Have Taken Over the Asylum), Joseph Arthur og Lizz Wright. Stundum er Jools þó ekki að spara það. Næsti þáttur er t.d. hlaðinn stórkanónum á borð við Paul Weller, Santana, Sheryl Crow og John Cale úr Velvet Underground, auk Sigur Rós og Bettye Lavette.

Hljómsveit Hússins skal þó telja til hróss að Mugison verður gestur hennar á laugardaginn. Þá hafa einnig Trabant og Hjálmar heiðrað þáttinn með nærveru sinni. En það eru að koma fram vísbendingar um að þátturinn verði litaður af plötukynningum fram að jólum, sbr. Helga Björns um síðustu helgi. Veðbanki M.M. telur yfirgnæfandi líkur á að Nylon og Jónsi verði meðal gestahljómsveita hússins fyrir jól, en telur afar ósennilegt að við sjáum Jakóbínarínu, Mr. Silla, Nilfisk, Búdrúgindi, Ghostdigital, Skáta, Brúðarbandið, Reykjavík!, Singapore Sling, Hermigervill eða Rass, allt íslenskir flytjendur sem spiluðu á Iceland Airwaves og fyrir vikið eru farin að vekja athygli á sér erlendis en eru ennþá tiltölulega óþekkt hérlendis, þó full ástæða væri til annars. Magga Stína gæti þó telft djarft og fengið Benna Hemm Hemm eða Apparat í þáttinn, þeir eru á mörkunum að vera mainstream en samt óvenju kenjóttir (sbr. hvernig hún kynnti Trabant).

En það eru svo sem ekki bara Íslendingar sem hunsa við eigin listamönnum. Það hafa orðið örlög margra bandarískra flytjenda að skapa sér fyrst nafn í Bretlandi, helst að minnast White Stripes sem mun trylla landann báðum, ekki síst fyrir áræðni og víðsýni starfsmanna BBC eins og Jools Holland og John Peel. Magga Stína veit það kannski kvenna best að ekki eru allir spámenn í sínu eigin föðurlandi.

* Hægt er að ná BBC stöðvunum á Íslandi með áskrift að Val+ eða með gerfihnattabúnaði, þá er kostnaður frá 20 þúsund auk uppsetningar en engin mánaðarleg gjöld

Sænskur Lagstúfur

2005-11-08T22:42:00.000Z

Rambaði fram á gaur með borð fullt af sænskri músík á götuhorni í Uppsölum. Keypti sem sagt EP plötu með hans eigin bandi, Kane is King. Veit reyndar mest lítið um þetta band, hér er þó fínasta popp á ferðinni. Hlustum á Vultures of a red sky.

Við biðjum Maríu Drottningu afsökunar

2005-11-07T22:32:00.000Z

Biðst afsökunar á orðbragðinu í færslunni hér fyrir neðan, en það var tilkomið vegna þess að Blogger misskildi að hann ætti að birta það sem ég hafði skrifað klukkutímann á undan, en ekki bara henda því út í hafsauga.

Umræðuefnið var sem sagt Wolf Parade platan Apologies to the Queen Mary, sem ég held hreinlega að sé það besta sem hefur komið út á þessu ári. Þetta er enn eitt kanadíska undrið og merkilegt að í landi Celínu og B. Adams sé allt í gangi þessa dagana. Þessi plata er sem sagt algerlega að rokka, minnir stundum svolítið á Modest Mouse (enda einhverjir vinir þeirra og Isaac Brock söngvari MM eitthvað í pródúseríngum á plötunni), en samt ekkert þannig að það sé pínlegt eða þýði að hér sé eitthvað eftirhermiverk á ferðinni.

Eitthvað böss hefur verið um bandið og plötuna upp á síðkastið, til dæmis velti Súri gæinn því fyrir sér í ágúst að þetta gæti orðið plata ársins og svo gaf Pitchfork henni 9,2 í einkunn um daginn. Mér finnst samt eiginlega ótrúlegt að maður hafi ekki heyrt meira látið með þetta, enda stöff sem ég held að flestir tónlistaráhugamenn geti varla annað en haft gaman að.

Það er ekkert auðvelt að lýsa tónlistinni, svona fjölbreytt jaðarrokk með örlítilli slettu af synthum og slíku. Sennilega er bara best að tékka á tóndæmunum sem boðið er upp á á vefnum þeirra: You are a runner and I am my father son, upphafslag plötunnar, og svo Shine a Light.

Sem sagt: Algert möst og skronster. Svo má reyndar bæta við að Einar og Eyjó sáu þessa gæja á tónleikum fyrir einhverjum misserum, sem þeir fóru á af því að Modest Mouse voru leynihljómsveit sama kvöld. Fannst víst ekki mikið til Wolf parade koma á þeim tíma, skilst mér...

Með hor

2005-11-05T00:51:00.000Z

Djöfulsins djöfull - búinn að eyða klukkutíma í að skrifa um hvað Wolf Parade diskurinn nýi sé flottur - og svo getur helvítis blogger ekki séð sóma sinn í að skila því á sinn stað. Gæti varla verið pirraðri. Megi Blogger éta skítinn úr rassgatinu á úldnum hundi sem fíll hafði troðið upp í nefið á reknum hvali. Með hor.

I Hate Scotland *

2005-10-28T15:27:00.000Z

Franz Ferdinand, Belle and Sebastian, kannski Trashcan Sinatras...... Og já, Sean Connery, Sir Alex Ferguson og Rod Stewart. Þetta er líklega það fyrsta sem kemur upp í hugann hjá mörgum þegar það er beðið að nefna skoskar hljómsveitir eða fræga Skota. Sannarlega glæsileg uppröðun, þó ekki sé hún löng.

Ég ætla að leyfa mér að bæta við einu nafni sem þið skuluð setja á minnið, ballboy.

ballboy er fyrst og fremst gítarleikarinn, söngvarinn og textasmiðurinn Gordon McIntyre. Undir vinnuheitinu ballboy er hann að auki með Nick Reynolds á bassa, Alexa Morrison á hljómborð og Gary Morgan á slagverk. Lagasmíðarnar eru einfaldar en grípandi, hálfgert þjóðlagapopp. Fyrsta platan Club Anthems er öll mjög einföld í útsetningum, oft bara spiluð á gítar, á meðan önnur platan A Guide for the Daylight Hours er meira fullunnin, fyrirtaks indie popp. Hún er líklega aðgengilegasta platan fyrir byrjendur. Síðustu 2 plöturnar, The Sash My Father Wore and Other Stories og The Royal Theatre eru svo að vissu leyti afturhvarf til einfaldleikans.

En það eru fyrst og fremst textarnir sem gera ballboy svo skemmtilegan. Lagaheitin gefa strax fyrirheit um það, t.d. I Lost You but I Found Country Music og I Wonder if You are Drunk Enough to Sleep With Me Tonight. Textarnir eru ekki þetta venjulega popp, heldur hnittnir og glúrir, oft um samskipti við stelpur, hvort heldur til að öðlast sjálfstraust til að tala við þær eða þá gefa skít í það eftirá af hverju þær vildu ekkert með hann hafa. Alla texta ballboy auk nokkurra tómdæma má finna á síðu sveitarinnar, svo allir ættu að geta kynnt sér ballboy upp á eigin spítur.

Nú heyrast þær fréttir að Gordon McIntyre sé að koma með sólóverkefni sem hann kallar ++Money Can't Buy Music. Hér kveður við annan tón. Þetta er elektrónísk tónlist með ljóðalestri, held það skýri það best. Upplýsingar eru enn af skornum skammti þó, fylgist með hér á Músinni Magnús.

* Þess ber að geta að titillinn á þessum pósti er samnefndur einu laginu á Club Anthems. Höfundur þessarar greinar ber engan kala til Skotlands, nema síður sé.

Músíkkvöld í Uppsölum

2005-10-27T16:11:00.000Z

Á móti hótelinu hérna er þessi líka fíni tónleikastaður. Brugðum okkur þarna inn til að næla okkur í bita matar. Brátt fylltist staðurinn af fólki og það kom sem sagt í ljós að sænsku ofurrokkararnir í Hellacopters voru mættir á svæðið. Rámaði eitthvað í nafnið, eitthvað indí lófí undergránd dæmi, minnti mig. Því var ekki laust við að nokkur spenna tæki að gera vart við sig í búknum. Fengum síðustu miðana.

En úff. Þessar lófíminningar ekki alveg réttar. Þarna voru komnir pungarokkarar andskotans. Rokkabillípíanó, vælandi gítarsóló og sítt hár. Svíarnir í salnum voru reyndar að fíla sig í botn. Mikið sungið með og rokkað í takt. Samflotsfólk mitt gafst upp eftir nokkra slagara, sjálfur ákvað ég að halda þetta út aðeins lengur. Kom reyndar á daginn að þetta varð betra með hverju laginu og stóð ég sjálfan mig að haushristingum undir lokin. Já, reyndist bara ágætis skemmtun.

Ekki var nú sænska rokkið búið að syngja sitt síðasta þetta kvöldið. Römbuðum inn á Fredmans og sáum sveitina The Matlocks. Hmm. Þeir voru bara þokkalegir, smá NY í bland við sænskt pönk. Sei sei. Reyndar alltaf gaman að heyra eitthvað nýtt, þó að ferskleikinn sé kannski ekki til staðar.

Eða eins og Hellacopters segja: ALL PUNK MUST ROCK - ALL ROCK MUST PUNK!

John Peel og Teenage Kicks

2005-10-27T15:51:00.000Z

Í gær var liðið ár síðan John Peel lést. Ég sá í gærkvöldi nokkurs konar minningarþátt um hann á BBC 4. Þar sögðu ýmsir þekktir og minna þekktir samferðarmenn sögur af kallinum. Þetta var svona vídeó minningargreinar Mbl.

Það er kannski klysja en sagt er að Teenage Kicks með Undertones hafi verið uppáhalds lagið hans. Damian O'Neill annar af gítarleikurum Undertones sagði sögur af því. Þegar Undertones voru ungir og reyna að koma sér áfram sendu þeir demó spólu til JP og báðu hann að spila hana. JP sendi þeim bréf tveim mánuðum seinna, afsakaði hversu lengi það tók að svara, þakkaði fyrir spóluna og sagði þá endilega verða að taka up session hjá sér. Ekki væri hægt að borga undir þá til London, en hann gæti útvegað tíma í stúdíói í Norður Írlandi og hann skyldi borga það prívat. Undir þetta var stimplað með rauðu "John Peel, the world's most boring man". Þar var Teenage Kicks hljóðritað.

Þegar JP varð 60 var Damien boðið í veisluna. Hann var að velta fyrir sér hvað gjöf hann ætti að gefa. Hann fann uppi á háalofti blað með upprunalega textanum að Teenage Kicks, fullt af leiðréttingum og endurbótum handskrifaðum af bróður hans, John O'Neill, sem var hinn gítarleikari Undertones. Þetta gaf hann honum innrammað í afmælisgjöf. JP tók á móti þessu og sagði "En merkilegt", afsakaði sig svo og hvarf inn í hús í svona 10 mínútur. Kom þá út úr húsinu aftur og mátti sjá að hann hafði þerrað tár. JP var ekki maður margra orða.

Það kemur því kannski ekki á óvart þegar skoðaður er kassinn með þeim 7" plötum sem John Peel hélt mest uppá að þar eru 3 eintök af Teenage Kicks.

Airwaves uppgjör

2005-10-23T19:59:00.000Z

Þá er Airwaves lokið. Margt var gott en sumt var vont. Hér er þetta í nokkurn veginn verst til best röð.

Klúðrið: biðraðirnar og alltof litlir staðir til að taka við þessum fjölda. Þú varðst bara að velja þér stað, koma snemma og vera þar allt kvöldið. Fyrir vikið var ekki alltaf hægt að raða upp prógrammi alveg eins og maður vildi.

Mestu vonbrigðin: komst ekki út á laugardagskvöldið og missti af Clap Your Hands Say Yeah og Ratatat.

Mikil vonbrigði: Cotton + Einn og Annie. Þetta var ekki einu sinni smá skemmtilegt.

Mild vonbrigði: New Radio og Au Revoir Simone. Átti von á meiru frá þeim miðað við það sem ég hafði heyrt.

Hvorki né: Apparat Organ Quartet. Nýja stöffið er eins og það gamla, bara ekki eins skemmtilegt. Hvernig er það, eru þeir enn í sömu fötum og fyrir 3 árum?

Vel gert: Búdrýgindi, Funk Harmony Park, Reykjavík! og Skátar. Það er greinilegt að það er mikil gróska í gangi í alls konar tónlist. Fylgist með hér.

Næstbest: Architecture in Helsinki. What the funk! Mjög skemmtilegt hjá þeim.

Best: Þrátt fyrir að vera ekki mikill elektró og teknó maður, þá var ekki annað hægt en að hafa gaman af Hermigervli. Ótrúlegt og flott líka.

Það má sjá af þessu að ég var á Gauknum, svo NASA miðvikudag og föstudag en á Listasafninu fimmtudag. Aðra staði fór ég ekki á. Fyrir utan það sem hér að framan er minnst á er fullt sem ég hefði vel getað hugsað mér að sjá, nefni þá helst Benna Hemm Hemm, Junior Senior, Juliette & the Licks, The Fiery Furnaces og The Zutons. Í heild var þetta samt ágætt og bíð ég spenntur eftir næsta ári!

Airwaves planið

2005-10-13T12:01:00.000Z

Jæja, þá er búið að birta skipulagið á Airwaves. Samkvæmt lauslegri athugun þá virðist mér sem Architecture in Helsinki séu að spila á nákvæmlega sama tíma og Fiery Furnaces, og það sem meira er, Juliette Lewis verður líklega bara rétt byrjuð á settinu sínu þegar hinir byrja... Fúlt. Þessi 3 bönd eru mjög ofarlega á listanum hjá mér yfir hvað ég vil sjá á þessari hátíð og þá þarf endilega að smella þeim á sama tíma. Maður mátti nú kannski búast við þessu, erfitt að skipuleggja svona marga tónleika þannig að ekkert áhugavert skarist, en það breytir því ekki að ég er hundsvekktur!

Grískur Ferdinand - 7. okt.

2005-10-09T20:40:00.000Z

Grúpppía dauðans? Farinn að elta Franz heimsálfanna á milli. En þannig er þetta bara. Eftir að hafa séð piltana í Kaplakrika núna í sept á var ekki laust við að illur bifur gerði vart við sig. Er reyndar farinn að taka þá í sátt aftur, nýja platan er bara fín. Það er ekki þeim að kenna að nánast allir blaðamenn hnattkringlunnar skrifi um þá og smelli á forsíðuna. Illi bifurinn minnkaði reyndar þegar kom í ljós að Tv on the radio myndu hita upp. Sá þá á snilldartónkeikum á Irving Plaza í fyrra og var farinn að hoppa um af kátínu. Auðvitað var mætt í dansskónum á Greek Theatre. Snobbið var skilið eftir heima.

Og það var sko dansað með löppum, höndum og haus. Þeir mega eiga það drengirnirnir að þeir kunna að kitla danstaugina. Ekki skemmdi heldur fyrir að tónleikarnir voru úti, 25 stiga hiti, blíðulogn. Prógrammið kom ekki á óvart, gamlir slagarar í bland við nýja efnið. Nýja platan reyndar ekki jafnsterk og sú fyrsta en þarna var ég búinn að renna henni nokkrum sinnum í gegn og lögin runnu því ljúfar niður en í Krikanum. En hvað er með þennan bassaleikara? Sé hann fyrir mér spila gömlu dansana á Grund. Ótrúlega líflaus drengurinn, eins og hefur reyndar komið fram hér á músinni. Það kom reyndar í ljós að uppáhaldslagið hans er Take me out, þetta tilkynnti söngvarinn áður en þeir töldu í það annars ágæta lag.

Í heildina var þetta bara gaman, ekkert sem að kom á óvart, lappdans, dill og meðsöngur.

Sigur Rós í skál ...

2005-10-09T19:34:00.000Z

... hollívúdd skál. Miðvikudaginn 5. okt mættu drengirnir í Sigur Rós til Hollívúdd til að halda gigg. Eftir að hafa séð bandið nokkuð oft þá var eftirvæntingin kannski ekki mikil.

Tónleikarnir voru haldnir í Hollywood Bowl þar sem setið er úti, meira segja hægt að taka með sér áfenga drykki, vínber og oststykki, eitt eða tvö. Flottur staður. Við fengum sæti í stúku sem var á snilldarstað, framarlega fyrir miðju. Í kringum okkur sátu svo um 8 þúsund manns. Gaman að geta þess að í litla hópnum okkar var m.a. kærasta Anthony Kiedis, heitu piparsöngpípunnar. Lítill þessi heimur alltaf. Alla vega, hér var spennan orðin nokkuð mikil, og það nánast trylltist allt þegar þeir gengu á svið. Þeir byrjuðu á Göng sem þeir spiluðu fyrir aftan stórt hálfgegnsætt tjald. Svo var tjaldið fellt og við tóku bestu tónleikar sem að ég hef séð með drengjunum. Man alltaf eftir fyrsta skiptinu sem að ég sá þá, gæsahúð og geðshræring, eins og vill oft verða með fyrsta skiptið. Veit kannski ekki með gæsahúðina. En þetta var langtum betra en fyrsta skiptið, ótrúlega þéttir og hljómurinn eins og hann gerist bestur.

Þeir tóku lög af síðustu þremur plötunum, hápunktarnir voru margir en Hoppaipolla, Ny Batteri, Lag 8 og síðast en ekki síst Hafsól sem er alveg hreint ótrúlegt stykki, stóðu upp úr. Tónleikarnir enduðu svo á sama hátt og þeir byrjuðu, tjaldið dregið fyrir og rokkað út í nóttina. Tónleikarnir fá fullt hús stiga. Og já, takk fyrir mig.

Eftirpartýið var fínt, Ron Jeremy mætti á svæðið og var hinn hressasti. Hreint ótrúlega perralegur náungi. Við stoppuðum reyndar ekki lengi við, tveir ölbjórar og heim í kotið.

Fáránlega kúl lag - og íslenskt!

2005-10-04T10:46:00.000Z

Hef verið að hlusta á þrjú lög með Kimono af nýju plötunni, Arctic Death Ship. Hljómar bara ansi vel og væri ég búinn að kaupa plötuna fyrir löngu ef ég væri ekki með ofnæmi fyrir því að borga 2.400 krónur fyrir eitt svoleiðis stykki.

En allavega, finnst mér eitt lagið, Aftermath, alveg verulega flott - með betri lögum sem ég hef heyrt á árinu. Mjög flott riff, kúl nýting á stereo þar sem rythmagítarar skiptast milli hátalara, og flott spilaður sólógítar sem minnir örlítið á Big Country upp á sitt besta. Veit reyndar ekki alveg með sönginn, ef hann væri e.t.v. örlítið líflegri væri lagið alger fokkings snilld.

Hin tvö lögin sem eru þarna af plötunni eru fín líka, annað lagið reyndar sungið á undarlegu tungumáli sem hljómar svolítið eins og álfarnir í LOTR séu mættir fyrir framan míkrafóninn, þótt e.t.v. sé eitthvað spænskt í þessu. Síðasta lagið er svo fínasta post-rokk. Lögin má finna á vef Kimono...

Pæling: Hringnum lokað

2005-09-30T16:48:00.000Z

Ég man þegar ég fékk minn fyrsta CD spilara fyrir margt löngu. Það er svo langt síðan að þeir voru enn ekki kallaðir geislaspilarar, það nafn varð ekki til fyrr en seinna þegar markaðsmenn Nesco á Laugarvegi fundu upp á því ágæta heiti. Samstundis voru skífurnar sem þessi tæki spiluðu kallaðir geisladiskar.

Geisladiskavæðing landans fór afar hægt af stað. Eftir að ég eignaðist minn spilara þurfti ég að fá mér geisladisk til að spila í honum, það gaf auga leið. Leið mín lá í Fálkann á Laugarvegi, þar sem nú er kaffihús Te og Kaffis. Sú búð var smekkfull af LP vínyl plötum en við afgreiðsluborðið lá lítil plastmappa með nokkrum innslögum úr þeim geisladiskum sem þeir höfðu á boðstólnum. Eflaust ekki meira en svona 100 stykki.

En þessi staða varði ekki lengi. Það tók landann ekki langa tíma að uppgötva kosti geisladiskanna og áður en nokkur vissi af voru allar plötubúðirnar orðnar að geisladiskabúðum. Útgáfa LP platna hætti nær alveg og allir keyptu geisladiska. Hljómtækin breyttust með. Þar var ekkert pláss fyrir plötuspilara. Upp var komin ný kynslóð ungs fólks sem hafði bara séð LP plötur í gömlum bíómyndum.

En vínyllinn var ekki dauður þrátt fyrir að almenningur hafi snúið við honum baki og nú er svo komið að hann er í stórsókn. Að vísu er hlutdeild hans á markaðinum míkróskópísk ennþá. Hvað er það sem veldur? Að einhverju leyti held ég það sé nostalgíja. En einnig er seindrepinn sá orðrómur að geisladiskar geti aldrei hljómað eins vel og vandlega pressuð LP plata í góðum hljómtækjum. Margir eru því að dusta rykið af gamla spilaranum eða kaupa sér nýja plötuspilara, gamlar plötur dregnar fram og nýjar keyptar. Plötuútgáfa hefur ekki verið jafn öflug í mörg ár og allt það helsta af nýju efni er fáanlegt á LP plötum í dag.

Ég leit inn í Skífuna á Laugarvegi um daginn, ekki langt frá þar sem Fálkinn var í gamla daga. Við hliðina á afgreiðsluborðinu var kassi með nokkrum LP plötum. Eflaust ekki meira en svona 100 stykki. Það má því segja að hringnum hafi verið lokað á vissan hátt.

Ekkert að þakka

2005-09-27T15:21:00.000Z

Nú eru liðnar rúmar 2 vikur frá því Takk, 4. plata Sigur Rósar kom í verslanir og þar með fyrir eyru fjölmargra, þar á meðal undirritaðs. Ég var sem sagt ekki einn af þeim sem höfðu náð sér í sjóræningjaeintak af plötunni á vefnum og tekið þannig forskot á sæluna. Þeir sem það höfðu gert mærðu plötuna slíkt að ég var orðinn verulega spenntur. Plötudómarnir sem birtust þessa fyrstu daga voru líka allir á einn veg, þ.e.a.s. í íslenskum fjölmiðlum. 5 stjörnur trekk í trekk. Var hér um að ræða sannkallað meistarastykki?

Nei.

Við fyrstu hlustun hljómaði þetta svo sem ágætlega. Þálítið eins og Ágætis byrjun og minna eins og ( ). Það var þó alla vega kostur. Lagasmíðar mjög kunnuglegar: byrja rólega, svo rosa stuð í millikaflanum og enda hægt og hljótt. Styttri lögin einhæfari og sungin í falsettu. Þetta hljómaði meira og minna allt eins. Ekki heyrði ég betur en sungið væri á íslensku, svona framan af, enda er það besti partur plötunnar. Ég er samt enn á því að eitthvað sé sungið á Hoplandish þegar á líður, því óskiljanlega máli. Það er kannski villandi að tala um texta og tungumál í því samhengi því söngurinn er meira notaður eins og sólógítar, leiðir laglínuna í endalausu góli og umhverfishljóðum sem virðast ekkert stefna nema að 7 mínútna markinu. Ég fæ alltaf á tilfinninguna að þetta sé svona eins og í upphitun hjá Sinfoníunni, bíð bara eftir að hljómsveitarstjórinn lemji taktsprotanum í statífið og þeir byrji að spila almennilega.

Við aðra hlustun var þetta eins, nema ekki eins spennandi. Eftir því sem lengra líður á ég erfiðara og erfiðara með að fá mig til að hlusta á plötuna. Hún er samt ekki alvond. Sumt er næstum jafn gott að það besta sem Sigur Rós hefur áður gert. Þetta hefði getað orðið frábær EP plata.

Ég bíð samt spenntur eftir að komast á tónleika með þeim, enda er það reynsla mín að tónlist Sigur Rósar kemst miklu betur til skila "live" heldur en á plötu. Það þarf sérstaka stemningu til að hlusta á Takk og hana er erfitt að galdra fram heima í stofu.

Sögustund: hvað við lærðum af dönsku einokunarkaupmönnunum

2005-09-22T10:59:00.000Z

Gamalt og myglað mjöl. Dönsku einokunarkaupmennirnir töldu það væri nógu gott í Mörlandann. Rokseldist. Enda var ekkert annað mjöl að fá.

Það mætti halda að þannig hugsi tónleikahaldarar á Íslandi enn þann dag í dag. Hvað er með þetta að bjóða Landanum bara upp á gamla úrelda kalla og kellingar þegar kemur að því að plana "stórtónleika" á Íslandi?

"Stórstjörnur" eins og Michael Bolton, Van Morrison, Joe Cocker, Beach Boys og James Brown hljóta að hlæja sig máttlausa. Þessir menn sem hafa sætt sig við það að spila fyrir fámenni á litlum klúbbum í milljónaborgum eins og New York, London, París og Munchen koma til Íslands og selja grimmt á "stórtónleika" á landi sem er með álíka marga íbúa og þeir geti vænst að selja nýjustu plötuna sína til á heimsvísu, og þætti það gott. Þar að auki selst hver miði á ofurverði sem á sér enga hliðstæðu. Ég sé fyrir mér að það sé til leyniklúbbur þar sem allar þessar "stórstjörnur" koma saman og hvíslast sín á milli um þessa gullnámu sem heitir Ísland og Leynibankann þar sem geymi feita innistæðureikninga fyrir fallnar "stórstjörnur". Umboðsmaðurinn samstundis tekur upp símann og hringir í Hr. Örlát sem stekkur á þetta "stórkostlega" tækifæri að færa Landanum þennan "heimsviðburð", því Landinn tekur hverju sem er til að seðja hungrið, bara eitthvað, þess vegna gamalt og myglað mjöl því það er ekkert annað að fá.

Svo er hringt í Moggann og tryggt að vel sé fylgst með komu "stórstjörnunnar" til landsins, hringt í hana á undan og birt heilsíðu "einkaviðtal" þar sem "stórstjarnarnan" lofar náttúru landsins og afsakar að hafa ekki komið ca. 20 árum fyrr (lesist: vissi ekki um Leynibankann fyrr en nú). Læt FM pumpar út öllum gömlu slögurunum í síbylju svo fólk sem var löngu búið að gleyma því að þessar "stórstörnur" voru einhvern tíma til fara allt í einu að trúa að hér sé um virkilegan heimsviðburð að ræða. Og svo kemur þessi gullna setning: "enn til örfáir miðar í kvöld" (lesist: við erum í vandræðum með að selja síðustu 3000 miðana). Læt FM er sett í yfirgír, saumaklúbbarnir virkjaðir og Mogginn fullkomnar samsærið með því að birta frétt næsta dag um að "stórstjarnan" hafi spilað hörku tónleika "frammi fyrir fjölda áhangenda sinna hér á landi". Það er allt gert til þess að þeir sem ekki fóru fái samviskubit og lofi sjálfum sér að mæta þegar næsta "stórstjarna" mæti á Klakann (lesist: leysir út innstæðuna sína í Leynibankanum). Það hafðist nú sem fyrr.

Og Hr. Ölátur hugsar með sér að á meðan gamla myglaða mjölið rokseljist er engin ástæða til að prófa að selja eitthvað ferskt og framandi, sem er ekki alveg meinstrím en er verulegt krydd í tilveruna. Í besta falli einhverjir kverúlantar sem muni kaupa það í litlu magni, ekkert upp úr því að hafa. Og þó, ef þeir slysast til að flytja inn einn ferskan rétt sem selst er sá réttur borinn fram aftur og aftur. Fjölbreytni, hvað er það? Nei, gullna reglan er sú að því meiri mygla, því meiri gróði, og allir eru ánægðir. Ekki satt?

Franzbrauð með sultu

2005-09-20T14:52:00.000Z

Það sannaðist hið fornkveðna á tónleikunum hjá Franz Ferdinand að fyrsta skiptið er ansi oft það besta - a.m.k. þegar kemur að tónleikum. Ég hafði nefnilega séð piltana á Bowery í febrúar 2004, áður en þeir urðu bítlarnir og fannst þá fáránlega gaman að þessu bandi. Síðan veit ég ekki hvort það var af því að þeir urðu voða frægir og skemmtilegir að maður missti áhugann (SNOBBARI!) eða bara að maður fékk einfaldlega leiða á plötunni þeirra, en hún hefur a.m.k. ekki oft verið spiluð heima hjá mér síðustu misseri.

En alla vegar, tónleikarnir í Kaplakrikanum voru langt frá því að vera eins mikil upplifun og kvöldið góða á Bowery. Franzararnir rokkuðu svo sem hressilega, salurinn var í stuði og allt í gangi, þannig að þetta var hin fínasta skemmtun. Siggi hafði minnst á að þeir hefðu verið áhugalausir á einhverjum tónleikum sem hann sá þá á úti, þannig að ég hafði áhyggjur af því að þeir nenntu þessu ekki lengur, en ég sá ekki betur en að það væri fínasta spilagleði hjá Skotunum.

Eitthvað voru þeir örlítið að klikka á kaflaskiptingum og svona framan af, enda ekki nema von, ef sándið uppi á sviði hjá þeim var eitthvað í líkingu við það sem við þurftum að þola niðri á gólfi. Hreinasti viðbjóður, hrikalega drullugt bassa- og trommusánd, þannig að stundum vissi maður ekki fyrr en eftir þónokkurn tíma hvaða lag var komið af stað - sér í lagi ef það byrjaði á bassa eða trommum.

Gömlu lögin fóru best í mig (og aðra áhorfendur að því er virðist), enda voðalega erfitt tímabil að túra rétt áður en plata kemur út, því áhorfendur hafa fæstir heyrt stöffið og því erfitt að ná upp einhverju stuði. Nýju lögin æstu mig ekki neitt sérstaklega og heyrðist mér að þau hefðu jafnvel glatt kollega mína Sigga og Einar enn minna. En maður verður að gefa nýju plötunni séns, þetta er e.t.v. efni sem gengur ekki nógu vel í mann við fyrstu hlustun.

En já, fínir tónleikar engu að síður - bara ekki eins góðir og þeir fyrstu...
Svona í lokin þarf annars að kvarta yfir tvennu: Hvaða hálfvita datt í hug að láta Magga Legó (eða einhvern sem lítur út eins og hann) spila einhvern danstónlistar-viðbjóð á meðan rótararnir voru að setja upp græjurnar? Hvað er málið? Áhorfendur á Franz Ferdinand eru líklegir til að hafa áhuga á indí-rokki af einhverju tagi og því liggur að sjálfsögðu beinast við að spila eitthvert áhugavert indí-stöff, en ekki eitthvað Party-zone mix.

Og svo: hvað er með þenna bassaleikara? Þvílíkt dauðyfli! Á meðan hinir þrír hamast eins og óðir þá lítur hann út eins og við megum vera þakklát fyrir að hann nenni að hreyfa puttana á meðan tónlistin er í gangi.

My name is Björk, ----- Björk

2005-09-20T13:58:00.000Z

David Arnold gerði stórgóða 007 cover plötu um árið sem var í miklu uppáhaldi hjá mér. Veit ekki hvort það hafði einhver áhrif á Broccolið, en síðan hefur hann alfarið séð um tónlistina í téðum myndaflokki. Meðal þeirra sem David fékk til að syngja á plötunni var Björk sem tók lagið You Only Live Twice. En áður en platan kom út var lagið tekið af plötunni. Það er þó komið fram nú og má nálgast það hér. Spurning fyrst hún ekki vill syngja James Bond lög hvort hún leiki ekki bara fúlmenni í næstu mynd (sem ku vera Casino Royale og tökur eru að hefjast á um þessar mundir þó enn sé ekki búið að finna Bond sjálfan). Grace Jones var alla vega flott í A View To a Kill.

Uppgötvun vikunnar: Billy Idol VH-1 Storytellers

2005-09-19T09:06:00.000Z

Gamalt og týnt: Ég rakst á þennan disk í síðustu viku eftir að kunningi minn kvartaði yfir því að unplugged diskurinn með Billy Idol væri ófáanlegur. Ég hafði ekki hugmynd um að Billy karlinn hefði gert svoleiðis disk og fór því á stúfana að athuga hvort ég gæti ekki fundið þennan dýrgrip.
VH-1 sjónvarpsstöðin gerði seríu í anda Unplugged seríunni hjá MTV, og kölluðu þetta Storytellers. Hérna stígur gamla brýnið og átrúnaðargoðið Billy Idol á stokk og flytur nokkur af sínum bestu lögum í skemmtilegum útsetningum. Þessi plata er frekar mistæk en góðu lögin á henni eru alger snilld og ómissandi fyrir gamla Billy aðdáendur. Tóndæmi: White Wedding

Tónleikaupprifjun: Decemberists, Irving Plaza, New York, 4. Maí 2005

2005-09-19T08:53:00.000Z

Decemberists voru nýbúin að gefa út plötuna Picaresque á þessum tíma. Þau eru mjög skemmtileg á sviði og héldu uppi góðri stemmingu. Lagavalið var þannig að um helmingur laganna var af nýju plötunni og restin góðir slagarar af fyrri plötum. Það besta við þessa tónleika var þau kynntu fyrir okkur "instant live" kerfið, þar sem tónleikarnir eru teknir upp og skrifaðir á geisladiska um leið og þeim lýkur. Þarna gafst okkur tækifæri til að kaupa tónleikana og hlusta á seinna sem er alger snilld. Hér er tóndæmi af þessum diskum, stelpa sem var að byrja í hljómsveitinni á þessum tíma ræðst ekki á garðinn þar sem hann er lægstur og spreytir sig á gamla laginu Wuthering Heights með Kate Bush. Diskarnir eru mjög skemmtilegir, nokkuð óklipptir þannig að röflið í Colin milli laga fær að njóta sín, eitthvað sem átti vel við á þeim tíma og er skemmtilegt að rifja upp, en myndi vafalaust vera klippt út ef þetta hefði verið pródúserað.

iPod nano

2005-09-12T19:18:00.000Z

Þetta er flottasti iPod, nei tek það aftur, flottasti ferðaspilari ever! Hann er svo lítill, svo þunnur, svo flottur. Að vísu bara mest 4 gígabæt en það er samt nóg fyrir 2ja sólahringa stanslausa spilun. Settu helming undir allt nýjasta stöffið og láttu iTunes velja fyrir þig einn sólarhring af eldra stöffi af handahófi. Farðu svo hringveginn í rútu og uppgötvaðu gamla plötusafnið þitt upp á nýtt.
5 stjörnur!

Gaman í lúðrasveit

2005-09-12T17:49:00.000Z

Ég fór í 12 tóna í dag að ná mér í nýja Sigur Rósar diskinn (ath, 500 kall auka fyrir sérútgáfuna er algjört ripoff, dómur eftir margar hlustanir í fyrsta lagi) og stóðst ekki mátið og náði mér í diskinn hans Benna Hemm Hemm í leiðinni. Ég sá hann spila með bandinu sínu á Sirkus á Menningarnótt og fórst þeim það svona ljómandi vel úr hendi. Þetta er stuðplatan í ár. Gamlir og nýjir slagarar í bland, þó aðallega eftir Benna og útsettir af meðlimum hljómsveitarinnar fyrr og nú. Skemmtilegt brass og söngurinn er tilfinningaríkur, svo mjög að ég hélt fyrst að hann hefði fengið Pál Óskar til að syngja með/fyrir sig. Það var gaman í lúðró í gamla daga. Ekkert að því.

Tónleikar: Idlewild og Bloc Party

2005-09-11T15:20:00.000Z

Ég var í New York í síðustu viku sem oftar og komst á tvenna tónleika.

Idlewild, Irving Plaza, 7. sept
Skosku rokkararnir í Idlewild eru í einhvers konar tilvistarkreppu. Fjórða plata þeirra, Warnings/Promises, kom út í Bandaríkjunum sl. þriðjudag og daginn eftir sá ég þá á Irving Plaza. Ég hafði reyndar keypt þessa plötu fyrir allmörgum mánuðum enda kom hún út í Evrópu í Mars. Mörgum finnst þeir hafa fjarlægst uppruna sinn á þessari plötu, minna rokk en meira MOR. Útlitið hefur líka breyst. Roddy Woomble er kominn með slétt sítt að aftan og yfirvaraskegg. Hann lítur út fyrir að koma beint af settinu í Boogie Nights þar sem hann hefði smollið inn í hlutverk sem statisti í 70s klámmynd. Það var erfitt að gera sér grein fyrir hvað hann var að hugsa þegar hann horfði yfir salinn með hálf smeðjulegu glotti. Var hann að hugsa hvað hann elskaði Rock'n'Roll eða var hann að spá af hverju salurinn var rétt rúmlega hálffullur. Fyrir 2 árum ritaði New York Times grein um Idlewild þar sem þeir sögðu það hálgerðan glæp að þeir væru ekki með stærstu hljómsveitum í heimi. Þá áttu þeir ekki í vandræðum með að fylla Irving 2 kvöld í röð. Harður kjarni aðdáenda lét það sig þó engu skipta. Þeir keyrðu í gegnum slatta af nýja efninu og það ágætlega. En það voru samt lög eins og Rosability og American English sem kveikti í fólkinu enda góðir rokkarar og minnismerki um hvað þessi hljómsveit stóð fyrir þegar þeir voru á þröskuldi frægðarinnar, sem aldrei kom.

Block Party, Roseland Ballroom, 9. sept
Bloc Party er hinsvegar á fullri ferð í átt að heimsyfirráðum. Þrátt fyrir stærðina á Roseland náðu þeir að skapa góða stemningu með kraftmikilli keyrslu og pottþéttu sándi. Fyrirfram hafði ég búist við að þeir keyrðu í gegnum einu plötuna sína og þetta tæki um klukkutíma. En alldeilis ekki. Þeir tóku tvö ný lög sem ef eitthvað er voru betri en það sem er á Silent Alarm, þróaðri, flóknari og þroskaðri. Held að þeir geti alveg toppað sig á plötu númer 2. Eftir 45 mínútur fóru þeir af sviðinu, komu svo aftur og tóku 4 uppklappslög. Þegar fólkið fór svo að streyma út komu þeir aftur á sviðið öllum á óvörum og tóku enn eitt lag. Hef aldrei orðið vitni af því áður í New York. Eina sem ég hef út á að setja var að þeir kröfðust þess að tónleikagestirnir klöppuðu með a.m.k. þrisvar (það fer alltaf svona pínulítið fínt í mig, minnir mig á sveitaböll með Stuðmönnum í gamla daga og Valgeir kallandi "Er' ekki allir í stuuuþi"). Ekki það að salurinn þyrfti áminningu um að taka vel undir enda sviðsframkoman, krafturinn og tónlistin ein og sér fullfær um að rokka lýðinn. Trommarinn fær þó auka stjörnu enda þéttur með afburðum.

p.s. fyrir Block Party hituðu upp The Kills. Því miður misreiknaði ég tímasetningarnar hjá Roseland og sá aðeins síðasta lagið með þeim og mun því ekki dæma það sérstaklega.

List Tónar 2004

2005-09-05T18:11:00.000Z

Hér koma svo listarnir frá 2004.
Dísa
plötur
Arcade Fire (nýbúin að kaupa og er snilld!!)
Interpol
Modest Mouse
Morrissey
Franz

tónleikar
Coachella
Morrissey
Pixies
Franz
Interpol
Death Cab for Cutie
British Sea Power fannst mér líka nokkuð góðir...

Eyjo
plötur
Arcade Fire
Interpol
Streets
Walkmen
Modest Mouse
Castanets
Fiery Furnaces
Loretta Lynn
Morrissey
Pinback

tónleikar
Nancy Sinatra
Pixies
TV on the Radio
Decemberists
Clinic
Franz
Libertines

EFP
Her kemur thetta, plotur i stafrofsrod, tonleikar random
plötur
Arcade Fire
!!!
Dungen
Interpol
Junior Boys
Kings of Convenience
Modest Mouse
Pinback
The Streets
Walkmen

tónleikar
Death Cab
Polyphonic
Coachella (Radiohead, Pixies, Kraftwerk)
Walkmen
Franz
Tv On the radio
Pinback
Libertines
Decemberists
Mugison

Siggi
Top 5
Dungen - Ta Det Lungt
Franz Ferdinand
Interpol - Antics
Morrissey - You Are The Quarry
Snow Patrol - Final Straw

Næstu 5
Aqualung - Still Life (kom reyndar aldrei út í USA, en keypti hana á
tónleikum með honum/þeim)
Ben Kweller - On My Way
The Libertines
Luna - Rendezvous
The Killers - Hut Fuss

Byrjað í spilun undir lok árs, en náði ekki nógu mikilli spilun til að
meta hvort ætti heima á listanum: Arcade Fire, The Delgados, Secret
Machines og sitthvað annað

Eftirminnilegustu tónleikarnir (n.v. í tímaröð):

Franz Ferdinand (febrúar, þeir fyrstu af 3 voru þeir bestu)
Shins (maí, sátum við hliðina á Moby)
Polyphonic Spree (hvernig kemuru 24 fyrir á sviðinu í Irving Plaza?)
Snow Patrol (gæinn við hliðna á okkur sem "söng" með í "Run" og fékk
sérstakt tiltal hjá bandinu fyrir)
Morrissey (október, how soon is now?)
Maus (Austurbær, svo ótrúlegt sánd á þessum stað, svo flottir og þéttir)
Interpol (nóvember, stuttir en kúl)

List Tónar 2003

2005-09-01T18:15:00.000Z

Nú fer undirbúningur lista ársins að fara á fullt. Í tilefni þess þá gróf ég upp árslistana frá því herrans ári 2003. 2004 fylgir svo í kjölfarið.

Kiddi
Top 5
The Mars Volta - De-Loused in the Comatorium
Radiohead - Hail to the Thief
Belle and Sebastian - Dear Catastrophe Waitress
White Stripes - Elephant
Mogwai - Happy Songs for Happy People

Next 5
Hot Hot Heat - Make up the Breakdown
Stellastarr* - Stellastarr*
Maus - Musick
Tindersticks - Waiting for the Moon
Black Rebel Motorcycle Club - Take Them On, On Your Own

Honorable Mentions
Grandaddy - Sumday
Botnleðja - Iceland National Park
Bonnie Prince Billy - Master and Everyone

Lög ársins:
Mývatnssveitin + Hvar er húfan mín. Stundum er svo gott að eiga
r¡kisútvarp...

Vonbrigði ársins:
Mars Volta tónleikar. Þvílíkt og annað eins rúnk og rugl! Þetta fór
nú samt verr í marga aðra en mig það kvöldið.

Eftirminnilegir tónleikar:
Interpol (Irving Plaza. ahh... fyrsta skipti? er alltaf best, Hammerstein
tónleikarnir voru góðir en ekki nærri eins góðir og Irving Plaza)
Built to Spill (Irving Plaza. Himnesk hljómsveit, getur ekki klikkað)
Stellastarr* (Pianos. p¡nul¡till staður og stemning f¡n - betra en þegar þau hituðu upp fyrir Raveonettes. Bowery einnig eru tónleikar með þeim og slatta af öðrum böndum einhvers staðar ¡ Brooklyn minnisstæðir vegna hins ógleymanlega fótó-m¢ments með Carlos úr Interpol: "We're from Iceland, can we take a picture?"!)
Blonde Redhead + Sleater-Kinney (Roseland Ballroom. BR er snilldarband og ekki skemmdi stelputrukkarokk S-K fyrir)
Belle & Sebastian (Town Hall. Komu skemmtilega á óvart og náðu upp svaka stemningu meðal dannaðra áhorfenda).

EFP
Top 5
The Shins - Chutes To Narrow
Belle and Sebastian - Dear Catastrophe Waitress
The Wrens - The Meadowlands
Pinback - Offcell
The Postal Service - Give Up

Next 5
Ted Leo & The Pharmacists - Hearts of Oak
Broken Social Scene - You Forgot It in People
Manitoba - Up in flames
Blur - Think Tank
Starlight Mints - Built on Squares

Honorable mentions
!!! - Me and Guiliani down by the schoolyard
Stellastarr*
Stephen Malkmus and the Jicks - Pig Lib
The Unicorns - Who Will Cut Our Hair When We're Gone?
The Rapture - Echoes
Maus - Musick

Lag ársins
Ást á pöbbnum

Vonbrigði ársins
Liverpool

Eftirminnilegir tónleikar
Primal Scream (Irving Plaza - allt er fertugum fært)
Shins (Bowery Ballroom - Aftur i februar!!!)
Stellastarr* (Luna Lounge - snilld)
The Music (Bowery Ballroom - Hressir strakar med sítt hár)
Polyphonic Spree (Summer Stage - 25 manna rokkhljomsveit, ha!)
Radiohead (Giants Stadium - Trúarleg upplifun)
Supergrass (Irving Plaza - Thakka Sigurdi)
White Stripes (Hammerstein Ballroom - Hjónin klikka ekki)
Interpol (Hammerstein Ballroom - Styd audvitad vid bakid a Carlos vini okkar)
Belle and Sebastian (Town Hall - Ung stulka nadi baedi ad hneyksla salinn
med spastískum dansi og heilla med dillandi söng)

Siggi
Top 5
Belle and Sebastian - Dear Catastrophe Waitress
Grandaddy - Sumday
The Shins - Chutes To Narrow
The Strokes - Room On Fire
The White Stripes - Elephant

Next 5
Idlewild - The Remote Part
Longwave - The Strangest Things
Maus - Musick
The Raveonettes - Whip It On
Stellastarr*

Honorable mentions
Black Revel Motorcycle Club - Take Them On On Your Own
The Kills - Keep On Your Mean Side
Placebo - Sleeping With Ghosts
The Postal Service - Give Up
The Raptures - Echos
Singapore Slings - The Curse of Singapore Sling
The Thrills - So Much For The City

Vonbrigði ársins
Radiohead
Travis

Eftirminnilegir tónleikar
Badly Drawn Boy (Bowery Ballroom; 3 t¡mar standup comedy með söng!)
Björk og Sigur Rós (Coney Island; áfram Ísland!)
The Fakers (Lit; ¢ j , þið vitið af hverju!)
Idlewild (Irving Plaza og Coney Island; báðir frábærir. Sáum svo Carlos eftir CI)
Interpol (Hammerstein; Carlos er cool, eins og klipptur út úr willta westrinu)
Joe Jackson (Roseland; maðurinn er goðsögn í lifandi lífi)
Johnny Winter (Summer Stage; hann hlýtur að deyja á þessu ári)
Longwave (Bowery Ballroom; þessir eiga það skilið að meika það)
Luna (The Knitting Factory; hey, þessir meikuðu það aldrei en eru (voru) frábærir!)
Paul Weller (Hammerstein: w. band; kallinn er flottur, það verður ekki af honum tekið)
Primal Scream and The Kills (Irving Plaza; The Kills heilluðu mig)
The Rapture (Roseland; hituðu upp fyrir The Mars Volta, gleymum þeim)
The Shins (Bowery Ballroom, tvisvar; sá síðari kannski betri. Förum aftur í Febrúar?)
Stellastarr* (w. Placebo @ Webster Hall; Amanda, need I say more....)
The Strokes (Madison Square Theater; v , sætar stelpur!)
White Stripes (Roseland; getnaðarlegri trommara finnur þú varla)

Eyjo
Notadi allar tiltækar skóflur en náði ekki að grafa upp.

Hér annars merkilegt hvað hann Carlos karlinn hefur verið stór hluti af tilverunni þarna um árið.

When in Eindhoven

2005-08-28T11:36:00.000Z

Já, þannig er nú það. Ef leið ykkar skyldi liggja í gegnum Eindhoven þá er þetta plötubúðin. Ég gekk að hurðinni og opnaði dyrnar með höndunum. Var með lista af músík, fann allt á þessum lista mínum. Nældi mér m.a. í Wolf Parade EP skífu sem er helber snilld, Magic Numbers sem er dillandi hresst og bætti aðeins á s-banda safnið. Tékk itt át.

Pæling - Victim of own success?

2005-08-25T13:24:00.000Z

Nú þegar um vika er í tónleika Franz Ferdinand gæti mér varla staðið meira á sama. Fyrir rúmlega ári síðan sá ég þá í 3ja skipti á nokkrum mánuðum. Þeir voru þá orðnir að stóru bandi, höfðu farið úr Bowery Ballroom yfir í Roseland á 6 mánuðum, sá síðarnefndi staður rúmar allt að 10 sinnum fleiri en sá fyrrnefndi. Ég sá þá svo í sjónvarpinu á sunnudaginn þar sem þeir voru að spila á V-Festival fyrir utan London þann sama dag. Mikið fannst mér þeir vera þreyttir. Spilagleðin frá Bowery var ekki til staðar og þeir voru eins og álfar út úr hól þegar þeir spiluðu lag með glyspoppurunum í Scissors Sisters. Nýja lagið þeirra, Do you want to, er líka ansi þreytt.

Ætla Franz Ferdinand að verða aðrir Coldplay? Það gerist eitthvað í höfðinu á indie böndum þegar þau verða vinsæl meðal hins almenna popp hlustanda, eitthvað verulega vont. Það er höggið í sama knérunn til þess að fæla ekki hlustendurna frá, jafnvel poppað aðeins meira upp. Frjósemin víkur fyrir formúlunni. Jú víst er hægt að selja bílfarma af plötum fyrir vikið, en hlustendur eru ekki fífl til lengdar. Þessar hljómsveitir eru dæmdar til að falla hratt í gleymskunnar dá, en munu þó halda áfram að senda frá sér efni sem aðeins hinn harðast kjarni kaupir. Öðrum stendur á sama.

Ég er ansi hræddur um að Franz Ferdinand séu að nálgast síðasta söludag. Það er þó vonandi að þeir hafi ennþá eitthvað spennandi að sýna mér og öðrum Íslendingum í næstu viku. En það verður aldrei aftur eins og í fyrsta skiptið.

Nýbylgja

2005-08-19T15:10:00.000Z

Stundum rekst maður á plötur sem vekja forvitni eingöngu út á umslagið. Þannig var það með Nouvelle Vague sem ég rakst á í uppáhalds plötubúðinni minni um daginn. Í þessari búð er plötum raðað inn í glerskáp og því ekki hægt að sjá mikið um diskana, taka þá út, skoða lagavalið og slíkt. En umslagið talaði til mín svo ég tók sénsinn. Fékk diskinn í hendurnar og las lagalistann: Love will tear us apart, Just can't get enough,... Hmm. Hvað er þetta svo? Í stuttu máli sagt, ef þú ætlar á Ölstofuna í kvöld skal það síðasta sem þú gerir áður en þú ferð út vera að setja þennan disk í spilarann, þ.e. ekki svo mikið til að koma þér í rétta gírinn, heldur fyrir eftirpartýið. Franskt djassí sexý. Held það lýsi þessu best. Nýbylgjan hefur aldrei hljómað svona áður.

Stellastarr* mætt aftur

2005-08-17T17:28:00.000Z

Hver man ekki eftir vinum okkar í Stellastarr*? Amanda og félagar eru víst tilbúin með nýja plötu, eru komin á stóran label og voða gaman. Hér má alla vega finna fyrsta singulinn af þessari plötu. Ég gleymi því seint þegar ég heyrði My Coco í fyrsta skipti á Luna Lounge, gæsahúð og hárris á hálsi, reyndar víðar. Lítið um húð á gæs í þetta skiptið, held að þeim sé aðeins farið að fatast flugið.

Linkur

2005-08-09T22:30:00.000Z

Setti inn link hér á hlið. Endilega tékka á þessu, þarna má m.a. finna lög af nýju Death Cab plötunni, Wolf Parade og annarri snilld.

Pæleikar - Kötturinn í sekknum?

2005-08-09T21:08:00.000Z

…eða kannski frekar á forknum. Oftar en ekki hringir maður í internetið og kíkir á forkinn. En veit forkurinn eitthvað í sinn haus? EFP er búinn að fjárfesta í nokkrum skífum sem forkurinn telur ómissandi á árinu, stundum blint, stundum ekki. Er forkurinn að rýja EFP inn að skinni, eða er hann bara snillingur? Hér eru nokkrar plötur sem hafa ratað í innkaupakörfuna, yfirleitt án mikillar ef einhverrar hlustunar.
Clap Your Hands Say Yeah - Clap Your Hands Say Yeah
PF 9.0 EFP 7.9
Hvað er eiginlega ad gerast með þessi hljómsveitarnöfn í dag, pant fá s-böndin aftur. Say yeah to your hands, alltof flókið. The Claps? Þessi eitís pönk bræðingur er orðinn fremur þreyttur, en The Claps eru barasta að virka.
Art Brut - Bang Bang Rock & Roll
PF 8.9 EFP 7.7
Hmm, ekki alveg viss med hana þessa. Á frekar eftir verða hækkuð upp, með lækkandi sól, ef eitthvað er. Jamm.
The Hold Steady - Separation Sunday
PF 8.7 EFP 6.8
Uss, fylliraftur röflandi yfir misgóðri tónlist. Mæli þó med laginu Cattle and the creeping things. Laumast jafnvel á topp 10.

The Boy Least Likely To - The Best Party Ever
PF 8.5 EFP 8.8
Hér var rennt blint í sjóinn, en þvílík hamingja. Stuðið aldrei langt undan þegar þessi fer á fóninn, uppáhaldsplata Loga.
Antony and the Johnsons - I Am a Bird Now
PF 8.6 – EFP 7.7
Enn einn Brooklyn-búinn sem er kominn í hæpvélina. Fínir tónleikar á nasa. Anton náði að bræða rokkhjartað en það hefur þó að mestu storknað, skáldlegt.

LCD Soundsystem - LCD Soundsystem
PF 8.2 EFP 6.2
Þetta á víst ad vera einn sá svalasti, alla vega á síðasta ári. Vinur David Holmes, mixari fyrir Le Tigre og fleiri, neitaði samt ad skrifa fyrir Seinfeld. Þessi var sett í innkaupakörfuna með eftirvæntingu, en ha? Hér hafði forkurinn tvo stig af EFP.

Niðurstaðan: Forkurinn gaf 51.9 stig, EFP 45.1. Spurning, hmm. Kannski best að hlusta næst með eyrunum áður en straujað er með höndunum.

Tónleikar: Fuji Rock Festival, dagur 2, 30. júlí 2005

2005-08-04T08:30:00.000Z

Made in Japan
Ég átti þess nýlega kost að fara á Fuji Rock festival í Japan. Tímaskortur og aðrar ytri ástæður settu þær skorður að ég gat aðeins farið á einn dag af þrem. Fyrir valinu varð dagur 2. Þegar dagskráin er skoðuð þá má kannski færa rök fyrir því að þetta hafi verið veikasti dagurinn þar sem mörg "stærri" bönd og áhugaverðari "minni" bönd voru í boði hina dagana, en það skyldi samt ráðist í þetta. Því miður settu almenningssamgöngur frekara strik í reikninginn þannig að ekki var mögulegt að sjá hljómsveitarnar sem síðast fóru á svið, svo sem Dinasaur Jr., nema eiga það á hættu að verða innlyksa á svæðinu fram á næsta dag. Ofan á allt bættist svo úrhellisrigning, kannski viðeigandi þar sem þetta var jú Verslunarmannahelgin.
Big in Japan
Fyrsta bandið sem við sáum var Maxïmo Park á aðalsviðinu. Ég hef ekki heyrt í þeim áður en mun leggja við hlustir héðan í frá. Þeir spila frísklegt rokk, dálítið eighties skotið eins og svo mörg önnur bönd um þessar mundir. Sviðsframkoman var lífleg og náðu þeir vel til fólksins. Þá lá leiðin í Rauða tjaldið að sjá The Bravery frá NY. Ég hef áður gert skil hér að neðan tónleikum með þeim viku fyrr í NY. Bravery voru alls ekki eins góðir í þetta skipti. Söngurinn var slappur og krafturinn komst ekki nógu vel til skila. Þeir náðu þó aðeins að hita upp í liðinu þegar þeir tóku helstu hittarana. Eftir langa göngu gegnum þvögu tugþúsunda manna að því er virtist, komumst við á Hvíta sviðið og sáum Feeder. Þeir voru mjög góðir að mínum dómi. Dálítið þyngri en það sem maður á að venjast að komi frá Bretlandi, en áheyrendur voru vel með á nótunum. Maður hefur það á tilfinningunni að þessi "litlu" bönd hér að ofan hafi öll mjög trausta aðdáendur í Japan og þau hafi öll meikað það þar, enda hafa örlög margra verið að falla fljótt í gleymsku á vesturlöndum þótt vinsældirnar haldist lengur í Japan.
Turning Japanese
Gang of Four komu næst við sögu með post pönk rokk í hæsta gæðaflokki. Hrátt og kraftmikið, fyrsta flokks sviðsframkoma, einfaldar og grípandi laglínur og örlítið dansskotið á köflum. 25 árum eftir að þeir voru upp á sitt besta eru þeir aftur komnir á ferð og má segja að mörg bönd í dag séu undir áhrifum frá þeim. Þetta var toppurinn á deginum að mínum dómi. Síðastur á dagskrá okkar var svo Beck á aðalsviðinu. Ég verð að viðurkenna að ég hef aldrei verið aðdáandi en heyrt í honum svona af og til gegnum tíðina. Kallinn var í fínu formi, en mér fannst prógrammið heldur undarlegt. Til skiptis voru það þekkt og dansvæn lög eins og Looser, og dönsuðu þá allir í drullunni og rigningunni, og svo allt að því tilraunakennt efni á óhefðbundin hljóðfæri sem kældi fólkið niður inn á milli. Ég hafði það á tilfinningunni að þegar hér var komið við sögu væri fólk bara að bíða eftir Fatboy Slim og hinum reivurunum og ætluði sér að djamma alla nóttina að japönskum sið. Svo japanskur er maður þó ekki orðinn og nennti ekki að standa í því. Ekki Beck heldur, enda hraðaði hann sér burt af svæðinu strax og hann hafði lokið sér af - við mættum honum á brautarstöðinni er við biðum eftir síðustu lestinni aftur til Tokyo.

Tónleikar: The Bravery, Webster Hall, NY 13. júlí 05

2005-07-14T13:31:00.000Z

Stelpur dansa
Ég sá einhvers staðar að Franz Ferdinand hefðu í upphafi ætlað að búa til tónlist sem fengi stelpur til að dansa. Nú, á öllum þeim tónleikum sem ég hef séð með FF hefur lítið farið fyrir dansinum. Annað var upp á teningnum á tónleikunum með The Bravery í New York í gær. Tónleikarnir byrjuðu frekar rólega á minna þekktum lögum af samnefndri frumraun þeirra. Sam Endicott söngvari kynnti hið rólega synthesizer skotið Tyrant sem lag samið um fyrrum kærustu og nágranna sem væri líklega í salnum; eftir að þau hættu saman gat hann heyrt í henni með öðrum mönnum gegnum þunna veggi hússins. Svo tók við keyrsla. Honest Mistake fékk stelpurnar við hliðina á mér til að hrópa upp "Oh my God!", og þær byrjuðu að dansa, enda um að ræða nærri fullkomið popplag. Í kjölfarið fylgdu önnur stuðlög á borð við No Brakes og Fearless, önnur smáskífa þeirra. Þegar yfir lauk voru það ekki bara stelpurnar sem dönsuðu, Johnny Triumph hefði jafnvel dillað sér með. Þeir tóku nærri öll lögin af plötu sinni og eitt cover lag, The Black Cat með U2.
Svartur á leik
Strákarnir í The Bravery eru miklir sviðsmenn. Klæddir í svört jakkaföt og með greiðsluna í lagi, jafnvel dálítið sítt að aftan. Fötin fóru svo smám saman af þegar hitna fór í salnum. Misstu samt ekki kúlið þótt Mike H. á bassanum væri kominn úr að ofan. Frontmennirnir 3, þeir Sam, Mike og Michael Zakarin á gítar fóru hamförum og salurinn var vel með á nótunum. Þá eru ónefndir þeir John Conway á hljómborð og Anthony Burulcich á trommur. Keyrslan var vel smurð enda þeir búnir að vera á tónleikaferð um Skandinavíu að undanförnu, auk þess að hita upp fyrir U2 í Dublin. Líkt og U2 eiga The Bravery trygga aðdáendur í sinni heimaborg og fengu þeir sannarlega eitthvað fyrir sinn snúð þetta miðvikudagskvöld.

Tónleikar: Antony & The Johnsons, Nasa, 11. Júlí 2005

2005-07-12T13:31:00.000Z

Skemmtilegir tónleikar, Tony er með ótrúlega rödd og sniðugur á sviðinu. Ég hálfpartinn bjóst við meiri sýningu og dramatík en þetta var mjög rólegt og flott. Tony sat bara við flygilinn sinn allan tímann og spilaði og söng eins og engill. Hann kvartaði svoldið í upphafi yfir hversu falskur flygilinn varð vegna þess hve heitt var inn á staðnum en komst svo hægt og rólega á flug. Það var keyrt í gegnum fínt prógram, róleg lög og persónuleg. Ég var svoldið svekktur yfir því að hann tók ekki lagið Fistful of Love, sem Lou Reed tekur með honum á plötunni. Það er mesta stuðlagið sem ég hef heyrt frá honum og þar sem tónleikarnir voru allir á rólegu nótunum þá hefði það passað vel inn til að rífa aðeins upp stemminguna. Tony endaði svo með því að taka Velvet Underground lagið Candy Says í brilliant útgáfu.